دل من مي چرخد
دل من سرگيجه نمي گيرد
دل من...

Download

به خودت

بعضي چيزها خيلي سخت است.يعني خيلي چيزها.مثل طرد شدن از طرف كسي كه دوستش نداريد يا عادت كردن به مرگ نزديكان.بعضي چيزها ولي نه.مثل تحمل كردن خود دوست نداشتني ات.مثل اينكه هر روز توي يك اتاق دو در سه , خيالبافي كني و دوام بياوري.براي تو كه دور و برت پر از آدمهايي ست كه حداقل حداقلش ده پله از من با شعورترند و صبح تا شب مي چرخي و مي چرخي هم تحملش سخت است.براي من انقدرها كه همه فكر ميكنند سخت نيست.ديروز به ميم گفتم كه نمي دانم چرا از تنهايي مي ترسم..و جواب سوال آخرش هم .. بود.انقدرها هم كه همه فكر مي كنند بيكار نيستم.گاهي كتاب مي خوانم.ترجمه ي سونتاگ.چرت ميزنم و توي همه شان مي بينم كه يك نفر روبرويم نشسته و مي گويد :پاشو! فلاني(كه تو باشي)دارد زنگ مي زند.غذا مي خورم و دوباره برميگردم سرجايم.بك گراند همه ي اينها هم ِAre You There? ِ آناتما ست.مي داني,نمي خواستم امروز بگذارمش اينجا.مسخره ست ولي مي خواستم روز تولدت اينجا باشد.حتمن دوباره فكر ميكني منت مي گذارم ولي انقدر دوري كه نمي فهمي منت نيست تمنا ست.براي اينكه فقط بيشتر از اين ببيني.شايد هم من زيادي از الانم دور شده م كه هميشه ي خدا گيج و ويج مي خورم به در و ديوار.از همان روز توي پارك شيراز.كه انگار فقط صورت يخي م رويرويت بود.خود خودم جايي خيلي آنطرف تر نشسته بود.

نبايد اين كار را ميكردم ولي هر روز هر شب به تولدت فكر ميكنم.برنامه مي ريزم.ذوق ميكنم انقدر كه آرزو ميكنم كاش همين شهريور به دنيا امده بودي.همه ي كارهايي كه بايد آن روز انجام بدهم را ليست ميكنم.حتي توي خيال مي روم آرايشگاه تا پيشاني احمقم را بند بندازم.گلها را انتخاب ميكنم.حتي گاهي مي پيچمشان.خوب نمي شود.كلافه مي شوم.خودم را توي آينه برانداز ميكنم و هي لباس ها را توي تنم خيال ميكنم ولي هميشه وسط همه ي اين خيالها سر مي رسي و من آخر همه ي حرفهايمان با ناراحتي خداحافظي ميكنم مثل همين چند روز..مثل همه ي وقتهايي كه بهم ميريزم.ميترسم نكند به تولدت نرسم,كه همه ي نقشه هايم هوا شوند.خسته شوي و من نباشم آن روز.كه ديگر فرقي هم نميكند.مهم ترينش اين آهنگ بود كه اينجاست..تقصير از من بود شايد كه زياد انتظار ژانگولر بازي از تو دارم.من فكر نمي كنم كه تو "هنوز" بايد بنزين براي ادامه دادن داشته باشي.من از اين "هنوز" متنفرم.اينكه تو نمي تواني زبان حرف زدن با من را پيدا كني آزاردهنده ست,ميفهمي؟.اينكه من ميترسم اينجا بنويسم: من دلم شمال مي خواد/شمال ِ ساكت و خلوت/با يه درياي گنده/فقط با تو.. اينكه من فكر مي كنم عمق رابطه ها به گذشت زمان احتياج ندارد و اگر من كسي بودم كه بايد مي بودم, همان روزهاي اول نياز نبود انقدر خودم را به در و ديوار بكوبم و شكل جريان جوري ست كه من يكطرفه ي يكطرفه سعي ميكنم با خودم توي خيالم پيش ببرم.من حق مي دهم به همه ي آدمهايي كه مي ترسند حرف بزنند يا جلوتر بروند چون فكر مي كنند ممكن است اينها نشانه ي ضمانت باشد.رك تر از اين؟.من خيلي وقت است فهميده م هيچ چيزي ضمانت ندارد..حتي يخچال نو ِ مان.

حتي خيلي هم مطمئن نيستم كه اين را بخواني.براي همين بقيه ش را نمي نويسم.يعني براي خودم مي نويسم.اين هم روي همه ي اي ميلهايي كه به زور جواب مي دهي.اس ام اس هايي كه زياد توفيري به حال كسي ندارند.صداهايي كه مي پرسند "خوبي؟روبه راهي؟چه ميكني؟".روي همه ي خطهايي كه ناخواسته كشيده اي تا كسي جلوتر نيايد,همه ي ناراحتيهايي كه بوده و هست,همه ي گذشته اي كه فكر ميكنم خيلي بهتر از ايني كه هستي بوده اي و از من راه مي خواهي..

شايد بقيه ش را بعدا ...

+

نه ديگه اين واسه ما دل نمي شه
هرچي من بهش نصيحت مي كنم
كه بابا آدم عاقل آخه عاشق نمي شه
مي گه يا اسم آدم دل نمي شه
يا اگرشد ديگه عاقل نمي شه

بهش مي گم جون دلم
اين همه دل توي دنياس، چرا
يه كدوم مثل دل خراب صاب مرده ي من
پاپي خيال باطل نمي شه؟

چرا از اين همه دل
يه كدوم مثل تو ديوونه ي زنجيري نيست؟
يه كدوم صبح تا غروب
تو كوچه ول نمي شه
مي گه يك دل مگه از پولاده
كه تو اين دوره زمونه چشاشو هم بذاره
هيچ چيزي نبينه
يا اگر چيزي ديد
خم به ابروش نياره؟

مي گه هر سكه مي شه قلب باشه
اما هرچي قلب شد دل نمي شه
نه ديگه اين واسه ما دل نمي شه

Labels: poem

يه لحظه دلم مي خواد سرما بخورم.تب كنم تا حد مرگ.بعد مث زمستون زنگ بزنه خونمون 11 شب از مامانه حالمو بپرسه.تو تب بپرسم كي بود؟از خوشي بميرم..زور بزنم بهتر بشم..كه بتونم باهاش برم كوه..الكي بيام از سر بلوارشون رد بشم.بگم الان از نزديكتون رد شديما! بگه نمي ياي اينجا؟..ذوق مرگ بشم..به ميلاد بگم يه سره با اون صداش ابراهيم در آتش بخونه..مسخره م كنه..جلو آينه بشينم انگشت بكشم به گونه م..زير چشمام كه پوستش صافه.يه كم چربه.9crimesگوش بدم.هي زل بزنم به خودم بگم:اين فرق داره.فرق داره.فرق داره.فرق داره.انقد بگم تا برسم به ديشب.بنويسم "مگر فرقي هم ميكند؟".همين.

ميگم عصباني ام.نمي تونم يه جا بشينم.حالم خوب نيست.ميگه اومدم كنسرت.بذار زنگ ميزنم كه گوش بدي..رسمن مي خوام خفه خون بگيرم.نمي تونم..9شبه.زنگ ميزنم اداره دارايي.بوق ميخوره.من فحش ميدم به خودم.گريه م نميگيره لامصب.

نشستم وسط هال زور مي زنم در بطري رو باز كنم.نمي تونم مي رم يه دونه پياز ميارم خورد كنم.هي چاقو بزرگه رو تند تند ميزنم رو پيازه.كارگره هي ميره پايين تو حياط مياد بالا,زل مي زنه به من.دوباره مي ره پايين دوباره ...يه پشه اومده تو .هي ميشينه رو دستم.عصبي مي شم.داد مي زنم طرفش ميگم اين پشه چي ميگه؟!!!.پسره مي ترسه.زود مي ره پايين.با چاقو مي افتم دنبال پشه هه.تيكه تيكش ميكنم.عق مي زنم.دوباره مي شينم پيازه رو خورد مي كنم.هيچيش نمونده.چاقو رو مي زنم رو انگشتم.كارگره آچار فرانسه مي خواد.يادم نمياد آچار كدوم بود..به جاش فكر ميكنم اين پسره مي تونست خيليا باشه.خندم ميگيره.زير لب فحش ميده.ميگه خانوم آچار‍ !!! دروغي ميگم نداريم...

تو صف بانك ايستادم.نوبتم شده.خيره شدم به اون پيرزنه.آقاهه ميگه خانوم قبضو بده.نمي دم.به پشت سريم ميگم شما برين جلو.مي رم تو صف دوباره.نوبتم مي شه.ميدمش به پشت سريم.ساعت مي شه 1:30 قبضو نمي دم.فقط خودم تو بانكم.درو مي بندن.ميام بيرون.زنگ مي زنه ميگه:جات خالي.چرا نيومدي.الان رسيديم چادگان.گريه م ميگيره.ميگم من عادتمه.واسه ناراحتياي كوچيك,"سر هيچ و پوچ" خوشياي كوچيكو از خودم ميگيرم..انتن نداره.قطع ميشه..دوباره ميگردم دنبال صف..
اينجور وقتا ميرم آرايشگاه.ويره.دختره ميگه : ا ِ ! تو كه ديروز اينجا بودي..هيچيا رو بند ميندازه.هيچيا رو برميداره.هيچيارو كوتا ميكنه.

حالم خوب بوده.بد شده.به اين راحتي ها هم خوب نمي شه.واسه خودم متاسف ميشم.واسه اون.واسه همه.ميرم زير ملافه.ميپيچم به خودم.گره ميخورم به خودم.قاطي ميكنم.فون بوكو بالا پايين ميكنم.هيچ كس جز موسسه ها و خونمون.زنگ ميزنم خونمون.قطع ميكنم.مامانه مياد ميگه تو بودي!!!!.خوابم.

بقرصي, مي قرصيا! / وابدي! واميدي آ!
+++

مهناز از اين مملكت نرفت, از اين خونه رفت..
*
دل زن براي هيچ كي مهم نيست..

+++

آدم به پفيوزي كه مي افته, افتاده ديگه..
بيته...بيته...يعني اوضام خيطه..

+++
_پيش شماره مون يكي يه..بايد به هم نزديك باشيم..
_دور نيستيم...

*
_هيچ چيزي يك شبه اتفاق نمي افته..چه عشق..چه نفرت..هر چيزي قبلش مهمه و قبل ترش و خيلي قبل ترش..

*

_زخماي آدم سرمايه ست..زخماتو با اين و اون تقسيم نكن..داد نكش..هوار نكش..
+++

_مي دوني الان دلم مي خواس كجا باشم؟
_ببين! فقط نگو مي خواستي ايران باشي..
_صد سال..مي خواستم امريكا باشم..
_مهناز اينجا كه بودي, هميشه اون ور پنجره خوشبخت بودي..اروپا هم مي گي خوشبخت
نيستي...ببين! امريكا هم بري خوشبخت نيستي..
ببين! تو كره مريخم بري خوشبخت نيستي...

پ ن : "شب يلدا" ي دوست داشتني با فروتن كه عاليه..و به فيلمبرداري ش فكر ميكنم كه سخت بوده ولي خوبه..يادم افتاد تو سينما كه ديدمش خيلي اذيت نكرد..ولي از اون فيلماي آروم و بي صداست كه با هر جمله اي كه مي شنوي لبخند مي زني,سرتو تكون مي دي كه هوووووووم...

Labels: Film

مادرم مي گويد: آرام بگير.به چيزي هم فكر نكن.از سرت دربيار.لباسهايت را بپوش و برو بيرون.
سعي مي كنم به چيزي فكر نكنم.قبلش هم به چيزي فكر نميكردم.از سرم درمي اورم .نمي دانم چي را؟.دلشوره دارم هنوز.به لباسهايم فكر مي كنم.نمي توانم چيزي بپوشم.ياد حرف كسي مي افتم.مي گفت : تو عيبت اين است كه زيادي همه چيز را جدي ميگيري.حتي فصلها را و مي بينم راست ميگفت.
از تابستان بدم مي ايد چون عادت لباسهاي زمستاني پوشيدنم را ميگيرد.پاييز و زمستان هر چيزي مي شود بپوشي.دوست دارم همينجور روي هم مي پوشم و شالهاي گرمم را مي اندازم روي سرم.تابستان كه مي شود گه گيجه ميگيرم.نمي فهمم.شبيه لخت شدن مي ماند.مجبوري كه مانتوهاي نازك بپوشي.لباسهاي خنك.اين عوض شدن را نمي فهمم.مي دانم بايد يك ربطي به ماه تولد و طبع و اين چرت و پرتها داشته باشد.هر چه هست بيرون نمي روم.بي حوصله م.تنبلم چون از لباسهاي تابستاني م بدم مي آيد...

آسان نيست.
يعني قضيه اصلا سر جدايي و اين چيزها نيست.
هيچ احمقي اين کار را نمي کند.
ليلا داشت مي گفت: کي حاضره ده سال، بيست سال از عمرشو بذاره و يک بيزينس رو راه بندازه و به سود دهي برسونه و بعد، همينجوري، بره پي کارش؟
و من گفتم: هيچ احمقي اين کارو نمي کنه.
بقيه ش رااينجا بخوانيد

كلن دو روزه من حالم خوبه!!!!!! و اينا
كلي دوست داشتنمه و غر نمي زنم و راضيم
كه همش از خود راضيمه
از بس خوشم داره اشكم درمياد(فكر كن!چه حال بهم زن:دي)نگو ديروز روز چپ دستها م بوده.
دستم! روزت مبارك:)

يه مردابه, يه مردابه, يه مردابه
يه مردابه توي تن ,از فراموشي

يه چراغي كه ميره رو به خاموشي
نگردد شعله ور,بيهوده مي كوشي

كاري نداره.يني هيچ كاري نداره كه حال يه آدمو كه بعد از اين همه روز زود از خواب بيدار مي شه و ورزش مي كنه و كلن آره حالش خوبه, بگيرن.اعتماد به نفس چيز خوبيه.سلف ريسپكت.هر چي هم بخوام بنويسم, قبلش بايد يه "من خيلي وقته فهميدم " بنويسم و نمي دونم خيلي وقت پيش چه اتفاقي افتاد كه من خيلي چيزا رو فهميدم...تكراريه ولي حتي اگه بگن عمر ِ نوحم بهت داديم من هيچ انگيزه اي ندارم.پاييز بياد/زمستون بياد بهونه است..هزار سال ديگه هم بگذره نميتونم اشتباهاي چارسال پيشو ببخشم.ظلم بود.دروغ چرا؟.من آدم با استعدادي بودم.تاتر.ادا هم نيست.چون ادا دراوردن رو خوب بلدم.مث خيلي ها مي تونم دو ساعت نه بيشتر عين بلبل درباره ي داماسكو و تاثيرش روي سينماي ايتاليا حرف بزنم.مي تونم تا هر چند ساعت درباره ي مدرنيته و پست مدرنيته با تعريف جز به جز همه چيز فك بزنم.درباره ي نظريه ي فرماليسم و پيوند جدانشدني ش از مدرنيسم.اصنا مي خوام بدونم كي تو اين سالا شيد دل رو از نزديك ديده ؟مي تونم تا هروقت بخواين از ريختشو قيافشو طرز حرف زدنش بگم.از سبكش.از كاراش.از علاقه هاش.ولي اينا مي دونم نون و آب نمي شه.تازشم! اين چيزا فهميدنش كاري نداره!خرجش صد تا كتابه يايه راه راحت تر.يه پسر فرهيخته و كافه كه تو اين مملكت فراوونه.دو بار باهاش برين كافه همه اين چيزا رو در حد دهن پر كن ياد مي گيرين.من ده سال ديگه نه 4سال ديگه به گدايي مي افتم/شايد هم از گرسنگي بميرم.چون سرتا پاي همه كارا و انتخاباي من اشتباه ست...يا بود.خواهد بودي در كار نيست چون مي ترسم تصميم بگيرم حتي اشتباه.چون حتي جرات نمي كنم درباره ي يه فيلم ناقابل حرف بزنم اون كه خيلي چيزاي ديگه ست.اصنا! چه فايده داره حرف زدن دربارهي لايه هاي سياسي "پيش از غروب"؟.اصن مرده شور آدمهاي گربه اي و وودي آلن كه هيچ ازش خوشم نمياد و ببرن و توماس دمند رو.فهميدين؟من خيلي آدم باسواديم.من خيلي حاليمه.من كلي اسم و مكتب و آدم مي شناسم كه مي تونم دربارشون اظهار فضل كنم ولي فايده نداره.سر و ته وجود آدما مبتذله به اندازه ي همه ي اين اسما و حرفا.من هيچ ايده آلي تو ذهنم نبوده.نه مي خواستم دنيا رو عوض كنم /نه يه ژانر جديد خلق كنم نه بازيگر مولف باشم.مي خواستم دستمو دراز كنم و اون چيزي كه حقم بود و بگيرم ولي زدن رو دستم كه ا ِ ! بچه! دستتو بكش!زشته.اين كارا به تو نيومده. يا تا وقتي عدالت اجتماعي وجود نداره هنر هم معني نداره.پس اول چرخاي صنعت تخماتيك رو مي چرخونيم بعد با خيال راحت به آفرينش هنريت بپرداز.مث خيليا.يكي اين خيليا رو به من نشون بده...من نتونستم مث خيلي از دوروبريام يه مهندس عمران خوب بشم.خيلي پول توشه.خيلي.تازشم نتونستم مث خيليا معدلA بشم و بورسيه بشم.چون آدم كله خريم.چون مي خواستم خودم اين كارو كنم كه گند زدم.من ديگه هم نمي تونم مث خيليا اداي زناي متفكر و سطح بالا رو دربيارم و هي بگم مي خوام برم.مي خوام از اين مملكت كوفتي و مرداش دل بكنم .يا شب تا صبح به مردا و بچه ها و زندگي ِ آروم و معمولي داشتن اخ و تف كنم.من مي خوام واسه خودم زندگي كنم ولي نذاشتن/نمي ذارن.آينده هم كه نيومده.به قول دوست ِ اينخانومه: دانش گا رسمن ما رو...نوشته شده در ساعت 12 ظهر.روز دوشنبه.بيست و چندمه مرداد.1386فقط براي ثبت در تاريخ و حافظه ي جهاني و مجازي.
پ.ن اين روزا هر كي از اين بچه كنكورياي فاميلو مي بينم توصيه ي اكيد مي كنم گوش به حرف كسي ندن.ترويج گستاخي در بين جوانان.تنها حركت مفيدم تو اين روزا.
پ ن2
فروغ راست گفته : در سرزمين قد كوتاهان معيارهاي سنجش هميشه بر مدار صفر سفر كرده ند...

Labels: کتابخونه

ترانه ها , همه بي من
چه بد
چه بد

من فقط اونو دوست دارم.اونم فقط منو دوست داشته باشه.خب؟.
وقتي من اونو add مي كنم اونم منو add كنه خب؟
من فقط اونو ميبينم.اونم فقط منو ببينه خب؟
من فقط با اون مي رم سينما اونم فقط با من بياد سينما.
من همه حرفامو فقط به اون ميگم. اونم همه حرفاشو فقط به من بگه.خب؟
من فقط با اون مي خوابم اونم فقط با من بخوابه.
من با اون مي رم نمايشگاه اونم فقط با من بياد نمايشگاه.
ميدونم واسه من كار راحتيه.چون دارم به همه داشته نداشته هام چنگ مي زنم.
واسه اون كار سختيه.چون همه چي داره.منم شايد يكي از اونا.
مث سيگار.مث كتاب.مث ساندويچ.مث موهاش.مث آهنگا.مث فيلماش.
من خيلي وقته فيلم جمع نمي كنم.خيلي وقته نايلون خوشگلاي خريدو جمع نمي كنم.خيلي وقته پاك كن نمي خرم كه كلكسيون پاك كن هام تكميل بشه.
من خيلي وقته پوست شكلاتايي كه خورديمو جمع مي كنم.ته بليط اتوبوسامو جمع مي كنم.رسيد رستورانايي كه ميريم و جمع ميكنم.
گوش پاك كنايي كه پشت پلكم ,ميكشمو جمع مي كنم.اس ام اسايي كه توشون اسمم و نوشته و SAVE ميكنم.
خب؟

ژان لوک دیوانه است. خرابی ها را ببینید. شما بادِ سوزانید. شما باد سمومید. شما توفانید. هیچ چیز در برابر شما مقاومت نمی کند، ذهن ما متزلزل می شود، واژگون می شود، ما همه گی دیوانه ایم. ژان لوک دیوانه است. ببینید، بی چاره از خود بی خود شده. این برای ما دردآور است، برای ما که در انتظار سرنوشتی مشابهیم، این که او را لباس از تن کنده و غلتان روی خاک ببینیم، من، کمی شرمگین، به آن جسم عریانی نگاه می کنم که دست و پا می زند، به همزاد بی نوای خودم...

افلاك نما/ناتالي ساروت

Labels: کتابخونه

من خوابم نمي بره.مي خوام حرف بزنم.الانم ساعت 1:45 شبه.نمي شه به كسي زنگ زد.حالا فكر كن زنگم بزنم.بگم چي؟خوابم نمي بره با من حرف بزن؟.موضوع خوابيدن نيست.موضوع اينه كه مي خوام حرف بزنم.يعني چون مي خوام حرف يزنم خوابم نمي بره.قبلنا يادم نيست كه اينجور موقع ها كسي بود بهش زنگ بزنم يا نه.نبود.چون يادمه كه هميشه با خودم حرف مي زدم.بعد يهو مي ديديم داره چيزاي خوبي از توش درمياد پا مي شدم مي نوشتمشون.عجبا. آنلاين نوشتن هم خوبه.يه مدت پارسال اينا يكي بود زنگ مي زد شعراشو مي خوند.اونم ديگه نيست.مثلن زنگ بزني بهش بگب پاشو واسه من يكي از داستان كوتاهاتو بخون يا شعراتو.بعد مجبورم تا خود 7 و 8 صبح داستان يه آدم دائم الخمر كه مشروب بدي خورده و همش داره بالا مياره رو گوش بدم.نمي خوام.مي تونم انقدر اينجا تايپ كنم وتا واقعن خوابم بگيره و از سرم بيفته.الان يه چي يادم افتاد.ده روزه مي خوام يه چيزي بنويسم تنبلي ميكنم.الان مي نويسم.هم يادم نمي ره.هم اينكه يادم مي ره كه با يكي حرف بزنم.فك كنم طولاني بشه.
بالا برويد/بالا/بالا/بالا...

Labels: poem

Labels: poem

گوش كن!
من و تو شريك بوديم،
در درد.
تو آفريدي،
من تاب آوردم.
گوش كن!
حالا بي حساب‌ايم.+

تو كجايي؟ نازي!
عشق بي عاشق من!
سردمه
مثل يك قايق يخ كرده رو درياچه‌ي يخ، يخ كردم...


چي مي شد من جاي نازي بودم.ها؟

Labels: poem

در طول روز مي شود هر طور که بخواهي سرت را گرم کني. مي تواني بخوابي. مي تواني به هيچ چيز فکر نکني. آدم ِ روز بودن کار سختي نيست. حداقل مي تواني اداي بقيه را در بياوري. لبخند بزني، ولي به شيوه خودت.
شب که مي شود گه گيجه مي گيرم. همه ترسها به سراغم مي آيد. خودم هم تشويقشان مي کنم. مدام اين آهنگ لعنتي* ريپيت مي شود تا غصه بر سرم هوار شود. زنگي زنگ مي شوم.
خانه با همه عشقي که درونش مي لغزد بر سرم سنگيني مي کند. ترس از دست دادن. کم بودن. نبودن. براي او هم کم بودم. مي ترسم که نکند کم بودن در خونم باشد.
مي ترسم بروم. بمانم. مي ترسم پير شوم و هيچ اتفاقي نيفتد. مي ترسم يکهو يک بلايي سرم بيايد و کاري از دست کسي ساخته نباشد! يا مثلا موهايم بريزد يا دماغم له شود! مي بيني؟ پاک خل شده م.
مي ترسم همه آدمها شارلاتان از آب در بيايند! آن قدر به خودم اعتماد ندارم که بتوانم بدون وجود کس ديگري در کنارم، عين آدم زندگي کنم. کسي که قوي باشد، مثل من اينهمه نترسد +