اراک برای من نوستالژی نیست.اراک برای من موجود زنده ایست که هر بار بغلش میکنم .. همه ی تنش را بو میکنم. اراک برای من یعنی تختم. پتوی صورتی م. عکسهام که به دیوار چسبانده بودم.
اراک یعنی خانه ی پدری .اراک یعنی استخر خانه ی دایی جون که احمد را هل دادم توش و دست و پا زدنش را تماشا میکردم.
اراک یعنی تماشای بسکتبال بازی کردن پسرهای ارمنی کوچه مان .. خیره شدن به صلیب های اوبزان از گردنشان.اراک یعنی پاییزهای پر از باران.. زمستانهای پر برف که تونل میساختیم , خر برفی ساختن تا مدرسه. اراک یعنی مهمانیهای طولانی خانه ی دایی . دیگ های پر از غذای عروسی ها(چرا من از اراک روزهای عزا یادم نیست؟).. یعنی پناهگاه های جنگ.. زیرزمین های تنگ و تاریک از ترس بمب..بغل مامان که همیشه گرم بود و مطمئن.
فوتبال و یه قل دو قل و لی لی و تیرکمون بازی تابستان..تابستان های شلوغ و پر از مهمان خانه ی ما..چرخ و فلک سر کوچه.. کتک زدن هدی که عرضه ی فارسی حرف زدن نداشت و تعجب ما از فرنگ ی که از اراک بهتر نبود, زنگ خانه ها را نوبتی از سر کوچه تا ته کوچه زدن و در رفتن.. برای آنها هم تابستان اراک انقدر بود که سه ماه تمام را با ما بودند.اراک از فرنگ هم بهتر بود. همیشه همه جا..
اراک یعنی عاشق شدن دایی کوچیکه به دختر کرد همسایه مان, آن هم بار اولی که آمد خانه مان.. گریه های خواهره وقتی برمیگشتیم.
کارت پستال های عید پسر عمو که وقتی بزرگ شدیم باور نمیکرد خواهر برادریم.
اراک یعنی اسفند ماه برفی, شلوار جین آبی تیره ی سوغاتی , گریه های من توی ماشین کنار پدر, یعنی ترانه ی "گریز" ابی وقتی یک نفس از تهران تا اراک می خواند, ای که خوشبختی پس از تو گم شد و به قصه پیوست/ ای همیشگی ترین عشق در حضور حضرت تو/ از گذشته یادگارم.. ای عزیز رفته از دست.
یعنی ساعتها چرخیدن توی کتابفروشی طلوع. یعنی حسام وقتی می خواستی از تعریفهاش نخندی و نمیشد و می خندیدی و یکجوری نگاهت میکرد و اخر سر هم خنده هام کار دستش داد..

من عروسک نداشتم. یادم نمی‌آید هیچ وقت هیچ کس مرا دختر خوشگلم خطاب کرده باشد. موهای من همیشه کوتاه بود؛ کپ یا آلمانی و لباس‌هایم همیشه پسرانه. این تعریف دختر خوشگل نبود. انگار خودش هم می‌دانست اگر به من بگوید من می‌فهمم که دروغ می‌گوید. سال‌ها بعد، خیلی بعد، یک بار در اتاق یکی از فامیل‌ها خوابیده بودم و عروسک بچه‌شان گوشه تشک من بود. یادم است ، خوب یادم است، که عروسک را زیر بلوزم بردم. سینه‌هایم دیگر رسیده بود. حس آن تماس پلاستیک به نوک سینه‌هایم هنوز در من تیر می‌کشد.

+ولی تو به اخگر زنگ بزن. شاید که تونست پیداش کنه

+حالا گیریم که یافت شد..میخوای چیکار کنی؟

+هیچی .. فقط نگاش میکنم.. اگه رفت هم دیگه دلم نمیسوزه..

فرودگاه جای عجیبیه..هیچ وقت تنها اینجا نبودم. همیشه یه ایل آدم بودن که احساس تنهایی نکنی وقت رفتن , که مدام بهت یاداوری میکنن که منتظرن تا برگردی .
نشسته م و قهوه م رو نان استاپ به هم میزنم.. مسافر م رفته بیرون و من نگرانش هستم.نگران اینکه یه وقت از پرواز جا نمونه.اتفاقی واسه هواپیما نیفته و الخ.
هیچ وقت انقدر بهم نزدیک نبودیم یا شاید درستش اینه که هیچ وقت انقدر صریح نبودیم توو این همه سال که این وقت شب , یه جایی مثل فرودگاه روبروی هم بشینیم و از هر دری حرف بزنیم.
توو همه این سالها بارها بوده منتظر کسی /چیزی/اتفاقی بودم .انتظار, صبر , چشم به راه بودن, همه اینها یه جور بیخودی من رو بی قرار میکردن, یعنی انتظار تا قبل از این آزار میداد.حتی یکبار به کسی گفتم وقتی ازت میشنوم یا میبینم منتظر منی , ناراحت میشم.
ولی امشب , اینجا , تو این لحظه که منتظرم تا مسافر م خداحافظی کنه و بره , وقتی حتی نمیدونم ممکنه دوباره ببینمش یا نه, آرومم.یه چیزی توو فضا هست که میگه نترس.آل ایز اوکی.
یه تیکه کاغذ جلوم گذاشتم و هر چیزی به ذهنم میرسه مینویسم.میخوام موقع رفتن آروم تا کنم یادداشت رو و بذارم توو جیب عقب شلوارش.
حالا خداحافظ گفتن نه شبیه فاجعه س , نه هیچ چیز دیگه.. وقتی بغلش میکنم دوباره یادم میاد که قدم ازش کوتاه تره و مثل بچه ها که واسه برداشتن شکلات از بالای کمد پا- بلندی میکردن , روی پنجه هام می ایستم تا برسم به گردنش و فکر کنم واسه بار آخره که میتونم بوش کنم..بوی تنش رو طوری فرو میدم که به همه ی سلولهای تنم برسه.. جوری که خندش میگیره و آروم میگه خط مقدم جبهه نمیرم که.. ولی من همیشه از میس شدم ادما و لحظه ها انقدر ترسیدم که ترجیح میدم مثل سابق رفتار کنم و فکر کنم داره میره خط مقدم جبهه..
تا قبل از این, شیشه های بلند و طولانی ه فرودگاه , دست تکون دادن آدما , کیس فرستادن هاشون, گریه کردن ها, عصبی م میکرد. غمگین میشدم. ولی امشب یه جور خوبی ایستادم و رفتنشو نگاه میکنم. نه گریه دارم , نه حتی منتظر بار بعدی هستم واسه دیدنش, خوشحالم از همه ی این روزای کوتاهی که کنارش گذشت و عجیب هم خوش گذشت. فقط یه لحظه برمیگرده و من تند و خجالتی دست تکون میدم و میره.
توو راه که برمیگردم به این فکر میکنم که فرودگاه بهترین جای دنیا واسه فراموش کردن دلخوریهاست. گاهی به آدم یاد میده که انتظار واسه رفتن عزیز , میتونه غمناک و پر اشک و اه نباشه. میتونی آروم دستشو بگیری و فشار خفیفی بدی یعنی مرسی از بودنت .میشه یکی از لاو سانگ های قدیمی رو که هر دوتون باهاش خاطره دارین رو , بذاری توو گوشش تا بشنوه و بهش بگی که هنوز حس ت به اون روزا و به اون آدم زنده ست. میشه بهش نشون بدی که بزرگ شدی و بالغ انقدر که بهونه ش رو نمیگیری و میدونی هر اتفاقی بخواد بیفته میافته و از اینجا به بعد دیگه دست تو نیست(مثل بار اولی که رفت و ندیدیش تا امشب). اصلن فرودگاه بهترین جای دنیا میشه وقتی عاشقی..بهترین جای دنیا واسه عاشقی کردن.

پ ن : 5هفته از اون شب داره میگذره و از همه ی قضایا 6سال , هنوز نتونستم اسمت رو بلند و واضح تکرار کنم یا اسمت رو کامل بنویسم . دیشب که دوستی توو اس ام اس با جسارت هرچه تمام تر, اسمت رو کامل نوشت, لرزیدم..مثل این بود که یه نفر بره و مثلن پرده های خونه ی خانوم هاویشام رو کنار بزنه تا نور بیاد توو..

*احمدرضا احمدی

خوانش "ملکوت" آسان نیست.زیرا بیش از آنچه بازتاب عین باشد , بازنمود ذهن است و پیش از آنکه درباره ی "دیگران" باشد, در مورد خویش است.مضمون این رمان کوتاه , جامعه ی روزگار نویسنده در آخرین سالهای دهه ی 1340 نیست, اشاراتی گذرا , آشفته , رمزآمیز و روان شناختی و فلسفی است .

چیرگی "شور مرگ" یا به اصطلاح روان کاوان "تاناتوس" بر "شور زندگی" یا "اروس" از رخدادی تعیین کننده در ذهن آشفته , بیمارگون و متفلسف نویسنده حکایت میکند.فریدون مختاریان نوشته است که نامه هایی در اختیار دارد که صادقی در واپسین سالهای عمر کوتاه خویش نوشته و از جمله در یکی از آنها گفته است: " من نومید نومید هستم.اصلن فایده ندارد" و خود می افزاید : " صادقی در این اواخر در نومیدی یک سر و گردن بالاتر از هدایت بود.به همین دلیل نمی نوشت.عجیب خستگی فکری پیدا کرده بود."."

با این همه این دشواری تنها به دلیل ذهنیت فلسفی پیچیده و گنگ نویسنده هم نیست."ملکوت" زیر تاثیر چندین رمان و اثر برجسته ی ایرانی و خارجی است: بوف کور, سنگ صبور, یکلیا و تنهایی او از یک سو و دکتر جکیل و مستر هاید , دماغ, پاک کن ها, انجیل , تورات و قران از سوی دیگر هر یک به نوعی راه یافته اند.آثاری که هر چند با یکدیگر همانندی هایی دارند, در جمع بندی نهایی همگون نیستند و گونه ای آشفته اندیشی و پریشان فکری در "ملکوت" از خود باقی نهاده که توجیهش آسان نیست. این نکته که به باور خسرو گلسرخی , نومیدی روشنفکری و بن بست اجتماعی-سیاسی پس از کودتای سال 32 تا اندازه ی زیادی بر روحیه ی نویسنده و جامعه گریزی صادقی نیز موثر افتاده , نیز وجهی ندارد.بسیاری از هم روزگاران آرمانگرا و حتی سیاسی تر وی (ساعدی, احمد محمود, تنکابنی, دولت آبادی) با ضرباهنگی تندتر در حیات ادبیات انتقادی -اجتماعی حضور داشتند اما چون صادقی به خلجان های روحی , تضاد ها و کشاکش های درونی گرفتار نشدند.ذهنیت مرگ اندیشی , ستیز با خویش و چیرگی تدریجی شور مرگ بر شور زندگی و به تبع آن اعتیاد , در مرگ نا به هنگام و زودرس او در 48 سالگی و در 1363 به بیماری سکته , نقشی به مراتب تعیین کننده تر داشته است.ناآرامی درون آشفته , کشاکش درونی شخصیت ها و فقدان اندیشه ای واحد و نظام وار در رمان , بیشتر از این ابشخور سیراب و دشواری خوانش متن هم از این امر ناشی میشود.

اگر ديروز نزديک ساعت 7 از سر خردمند رد شديد و ديديد يک دختري با شال نارنجي 4زانو نشسته و غش غش ميخندد من بودم..

يعني بعضي آدمها, بعضی روزها پیدایشان میشود که تو بخندي, وقتي ته ته چشمهات اشک هست اندازه درياي خزر..همين که از در کافه بيرون آمديم شروع شد.. اصلن همه چيز از ايدز شروع شد.فانتزی ه اينکه الان فلانی ايدز دارد..اختلال روانپزشکي هم اضافه شد و وقتي سياوش شروع کرد , خيابان مفتح شد يک جا ي خوبي که نگو..بعد هم که رسيديم هفت تير ياد سناريوي مسخره مان افتاديم دربار ه ي مريض هاي جن"سي که شروع شد خنده هاي من..يعني همان جا که شاخه گل مريم بدبخت را هي مثل شلاق ميزد به خودش شروع شد. من هي نشستم کنار پياده رو و خنديدم..سياوش هم نگاه کرد. مردم هم رد ميشدند و يکجوري نگاه ميکردند انگار وسط شهر دايناسور ديده اند.

جلوي انتشارات گويا هم ايستاديم و عکس عمران صلاحي را خوب نگاه کرديم و يکهو همان شعرش که گفته بود انگار امروز شروع همه ي روزهاي بي تو ست را خواند و دوباره نزديک همشهري که شديم ياد شلاق و سگ و اين حرفها افتاديم و من هي نگران اشناها بوم که يادم افتاد ثالث را نشانش نداده م و انگار غم بيايد دور سرم سوت بلبلي بزند ساکت شدم و ياد خيلي چيزها افتادم ولي باز هم سياوش تبديل شد به تيم برتون تا بخنديم..نقش مامانه هم بي تاثير نبود انقدر که وسط انتخاب نقش براي مرد مريض فيلم زنگ زد و درباره ي رنگ پارچه رو مبلي هاي فلان پرسيد تا اخر سر کسي بهتر از پاني براي فيلم پيدا نکرديم و دوباره شروع شد چون نقش را داده بوديم به زن و الخ..

بعد فازمان عوض شد که رسيديم جلوي خانه شان که ماشين برداريم برويم دوست دختر نديده ش را برداريم و خودمان را تلپ بندازيم خانه ي دوست اشپز خيلي خيلي خيلي حرفه اي, گربه محترم چنگي به جين من زد و جيغ و داد و ابروريزي تا خود ساعت 2 اينها که برگشتيم و اصلن قسمت جدي ماجرا همين جا بود.يعني فاصله ي بين ظفر تا خانه, که سرمان گرم هم بود کمي.

از سين دوست دخترش شروع شد که واي چه همه ناز و خانوم و اينا تا رسيديم به اينجا که قوه ي دافعه ي من از کجا آمده اين روزها و حرف "رمو" شد و اينکه کجاست و چه ميکند.روابط انساني که اگر صداقت نباشد مفت هم نميارزد ولي خب کاريش نميشود کرد. و تست حاملگي که بايد 48ساعت بعدانجام داد و اينکه سين جدا آدم حسابي ست و بايد دو دستي چسبيد بهش چون دختر خوب و بساز کم شده و خنده هاي من..

ولي اصلن بهترين جاي قضيه همان جايي بود که سارا برايتمن هي ميبرد بالاتر..انگار توي همت نبودم.يکجايي بودم مثلن شبيه برزخ..از بس که فراز و فرود داشت لامصب موزيکش که از برايتمن بعيد بود انقدرش و صدايش و تايتل هم بي تاثير نبود البته و شايد فقط کمي از حسم ربط داشت به شراب سيب و دارچين دوست آشپز که اصلن تمام هم نکردم از بس که معده سوراخ کن بود ولي همه ي همه ش از بي خيالي يي بود که توي سرم ميچرخيد..از خنده هاي خردمند تا زرتشت.يعني ما اينهمه پياده رفتيم تا من بخندم که انقدر فکر نکنم.بعد امدم اينها را نوشتم که بگويم چشم.انقدر بيربط و چرت نمي نويسم.چشم.از خنده هام مينويسم. از دوستهاي جديدم.از ادمهايي که هيچ ربطي به اخلاقيات و منطق و احساس من ندارند ولي عجيب دارند حال من را خوب ميکنند.اصلن دارند يکجوري عوض ميکنند اين "من" پر سوال ترسوي من را...

امروز توو اتوبوس که بودم خوابم برده بود انگار..
خودم نفهمیدم از بس که حالم خوش نبود..
یهو دیدم خانومی که کنارم نشسته داره میزنه رو بازوم.. یهو از خواب پریدم..
من وقتی خوابم میبره گاهی دهنم باز میمونه.. عین پیرزنا..
خودمو جمع و جور کردم و دهنمو بستم و اون احساس بد خلا توو دهنم که از بین رفت برگشتم به خانومه نگاه کردم..
گفت: انگار چن روز بود نخوابیدی.. عمیق خوابت رفته بود.. داشتی توو خواب حرف میزدی..
قبل از اینکه اینو بگه اروم بودم.. اینو که گفت , شروع کردم ناخن جویدن تا الان..
جلو در خونه مامانه که رسیدم یادم افتاد چی بود خوابم.
" ..خواب دیدم دوباره زیر پل کریمخان م..جلو استودیو زند"
یه طرح واسه فیملنامه هم جلوم بازه به اسم : تابوت..
این روزا زیاد به آدما نگاه نمیکنم.. بیشتر می شنوم شون..
توو تاکسی امروز پسره به دختره گفت: دستات چه نرم ن..
یا اون روز پسره توو حیاط از پای تلفن به یکی گفت: به خدا عاشقتم..
اون شب هم توو کوچه ی خواهره اینا پسره به دوستش گفت: دیگه نمیتونم تحمل کنم دیدنشو..کاش گم میشد..
آقاهه توو تاکسی با موبایلش حرف میزد.. به آدم اونور خط گفت: چه خوب که زودتر تموم شد.. رابطه ی یک طرفه عاقبت نداره..
دختره توو بوفه ی دانشگاه به دوستش گفت: خیلی خوشحالیم.. اولین باره که انقدر با یه نفر احساس آرامش میکنم..
منم امروز به میم گفتم: دارم کچل میشم انقدر موهام میریزه.. 2ماه استرس کم نیست..