می نویسم

پدرم تعریف میکرد شبی که به دنیا آمدم برف میبارید.منتظر نشسته بوده بیرون.خاکستر سیگارش را هی می تکاند روی برفها.باد آرامی میخورد توی صورتش..

شب است.حیاط خانه مان پر از برف شده.دماغم را چسبانده ام به شیشه ی پنجره ی اتاقم.زنگ در را میزنند..عموها و زن عموها و بچه هایشان..خاله ها و مادربزرگم..مادرم با چمدانی که بسته بود..تاریک تاریک 7ساله میشوم و شمعها یی که مادرم یکی یکی روشن میکند روشنای را به چشمم می نشاند..

پارک لاله خلوت و سرد است.تابلوی اگون شیله و کلاژ عکسهایم را میزنم زیر بغلم.تا خوابگاه اشک می ریزم و فحش میدهم به خودم..ساعت 12 شب وقتی دارم می خزم زیر پتوی صورتی 19 ساله می شوم..عکسم روی دیوار روبرو دارد می خندد.

تنها 20 ساله می شوم..تنها تر 21 و 22 ساله و به همه ی اینها اضافه کنید 23سالگی را..هر چند که عاشق بودم به خیال خودم و عاشق تنها بود ولی اتاق مرضیه و آرزو وسمیرا پر از دوست بود.دوستیهای نداشته..و پریا بود که داشت با لالالایی می خوابید و من هی زیر پتو فدای دامن آبیت بگردم را ورق میزدم و دنبال اسمم میگشتم..نبود..

توی آژانس به کیکی که می خواهم بخرم فکر می کنم.به شب قبلش که روی شوفاژ نوشتم چه درونم تنهاست...به دوستهام..خانوم عکاس و خواهرش.آقای روزنامه چی و زن بهمن ماهی ش..موهایم بیرون است..دامنم هم گلدار است.آژانس می رود.توی وزرا 24 ساله می شوم.میرود.درها را به روی خودم می بندم.رو می گیرم از همه چیز و یک دهن کجی به دنیا.
.
.
.
پرنده هایم می روند و هربار نفس راحتی میکشم..این بارنه..پرنده ام کنارم است و هی نوک می زند به همه چبز..هر بار می نشیند اینجا..روی شانه ام..می رود..برمی گردد و باز نشسته است اینجا..انگشتر کبودم را نشانش میدهم..نوک میزند..
کجا بود؟سر کلاس جواهر؟ نوشتم عاشقم..خبری از منطق نیست..ترسیده بودم که شاید همه چیز شب عید, مرده باشد که نه..زنده بود مثل هوس..
شب تولدم برف می آید و انگار همه ی دنیا امشب را جشن گرفته اند..4 صبح بیدار و زنده 25 ساله می شوم..دلم نمی آمد بیدارت کنم بعد از چنین شبی..
25 ساله ام و نمی ترسم..تنها و تنها به میز پایه بلند فکر میکنم که روش پر از عکسای تاریخ داره..20تا عکس..اگر لاغر باشی که
میتونه 27 تا هم باشه..

دیشب برف می اومد... من لای دونه های برف توی آسمون دنبال تو می گشتم حدس می زدم اگه بیای پایین یه احتمال خیلی کمی هست که تو حیاط ما بیافتی می خواستم وقتی اومدی بی خود تو حیاط نمونی تا سردت بشه و روی سرت کلی برف بشینه، بعد من بیام منت کشی تا بخوای بقلم کنی... اما نیومدی و من سردم شد و روی سرم کلی برف نشست. شاید امشب هم بیام... می یای؟ از دست خدا فرار کن بپر پایین... اینجا گناه برای کردن زیاد هست. خوش می گذره.

بدم میاد از آدمایی که تردید می‌سازن تو وجود آدم

که ابر میارن جلوی خوشبختیای تو نگاه آدم

که میخوان به زور بقبولونن بهت که اینجوری که تو داری فک می‌کنی درست نیس

که این آدمی که تو اینجوری می‌بینیش اینجوری نیس

چی می‌فهمین شماها که آدمای من برای من چجورین، ‌با من چجوری رفتار می‌کنن، به من چجوری حس ميدن؟

دنیای من یه مرز داره با دنیای بیرون، ‌دینای من پشت و رو داره، واسه من مهم نیست که آدمای توی دنیام وقتی پاشونو میذارن بیرون برای بقیه چجوری میشن، ‌مهم اینه که با من خوبن، ‌با من اونی هستن که من به خاطر اون نگهشون داشتم، حالا هرچقدرم وقتی میرن بیرون هر آشغالی که می‌خوان باشن، ‌برای من که قشنگن، برای من که خودشونن، ‌اون خودشونی که من می‌بینم و تویی که بیرون وایسادی نمی‌بینی.

چه اصراریه یکی بیاد بگه چیزاییو که نمی‌فهمه به من،

نمیدونم واقعا

من آدمامو دوست دارم برای اینی که برای من هستن، ‌تو دوسشون نداری برای اونی که برای تو هستن،‌ خیلی ساده‌ست

هر کی نمی‌فهمه اینو خنگ و نفهمه

هر کی که توی نفهمیشم می‌خواد بیاد منو روشن کنه و چشمامو به قول خودش به دنیا باز کنه هم احمقه
+گفتم که بدونه..من به این پست اعتقاد دارم..همون کاریو میکنم که خودم فکر میکنم درسته..پس انقدر

کاش منو دست کم نگیره.

+فقط 2روز مونده..کاش خدا کلید پاز رو فشار میداد و دنیا وایمیساد..

+میترسم..از این تولدای هر سال میترسم دیگه..نگران تهشم..

گفته بودم تازگی ها توی کتابفروشی کار میکنم؟.
تازگی ها زیاد به خودم فکر میکنم.


گفته بودم بعضی شبا می رم کتابخونه دانشگاه و درس می خونم؟
خسته میشم..انقدر که گاهی مطمءن میشم یه روز همه منو یادشون میره..یادشون میره من اینجا نشستم..خیره ام به این پنجره و منتظرم یکی زنگ بزنه یا اس ام اس بده بگه بدو بیا پایین.منم با عجله دفتر کتابامو جمع کنم و کوله ام رو بندارم و شالمو بپیچم دور گردنم و هی دستمو فشار بدم رو کلید آسانسور ..4 طبقه رو بیام پایین و ببینم وایساده دم در و دست تکون بدم و نبینه تو تاریکی..
بقیه شو دلم نمیاد بنویسم..


بعضی روزا که اونجا خلوته..به این فکر میکنم که وقتی 40 سالمه..یه دختر 15 یا 16 ساله ی تازه بالغ دارم که صورتش پر از جوشه و دماغش و صورتش ورم بلوغ داره.میام توو کتابفروشی و چی می خرم؟
چه کتاب شعری می خرم؟ از دیدن و خوندن چه شعری بغض می کنم؟
یاد چی می افتم؟به دخترم چه کتابیو نشون میدم و ا حسرت سرمو تکون میدم؟
کجاست آدمه؟
به لباسایی که پوشیدم فک میکنم..هنوز دوست دارم دامن بپوشم؟ شالای رنگیمو دوست دارم؟
هنوز انگشتام کشیده و ناخنام مرتبن؟
نکنه برم سراغ کتابای روانشناسی؟ نکنه اصلن تنها باشم و نشسته باشم توو خونه ..همه درا رو به روم بسته باشم!

گفتم که فقط گفته باشم..آدمه..دلش می خواد بعضی وقتا..

+ببین... بیداری دیگه، مگه نه؟ ببین... ببین من دارم باهات حرف می‌زنم. ببین دارم نازت‌و می‌کشم. بگو بیداری... اگه نگی تا صبح همین‌وری می‌خوابم و بغلت نمی‌کنم‌ا.

سلام اقای بهروژ آکره یی..
کتابهاتان شاهکار است.هر دویشان..
3ماه است فکر میکنم دیدنتان اتفاق عجیبی باید یاشد..هر روز صبح که می روم کتابفروشی همه ی حواسم را جمع میکنم که کتابتان را مرتب کنم.
حواسم هست که یک وقت جلدش تا برندارد..
هر 7تایش را خودم فروختم.
باور نمیکنید؟
اصلن شما کجای این خاکید؟
من کجایم؟
با شیفتگیم چه کنم؟
شاید دیدنتان خوب باشد / ولی کجای زندگی مرا جمع میکند؟
کتابتان خود زندگی ست..باور کنید..
آینه ی شکسنه را تا الان 23 بار خوانده م..
ذوق زده هم نیسنم..تا بوده همین بوده..کتاب.کتاب..کتاب..کم نخوانده ام..
ولی کلمات شما از جنس ما نیستند..انگار از یک دنیای دیگر می ایند..
آقای آکره یی.. اینجا سرد نیست..اینجا هوای همیشه است..کتابتان مرا گاهی از این واقعیت ابلهانه دور میکند که دارم اشتباه میکنم..که خوابم..
پهلویم درد میکند..باید بروم..
یادتان نرود : ما اینجا هستیم..


+هستی و زندگی روی خوشش را گرفته دستش و توی کوچه ها قدم میزند.
یکجای این ابدیت میلنگد..همیشه..نه فقط مال ما..برای همه..
مانتوی گلدار می پوشم و ادعا میکنم برای عید می رویم با همسرم کیپ تاون..
قیافه ام داد میزند که این کاره نیستم..ولی باور میکنم که می خواهیم برویم که زنگ میزنم..
این همه ی من است..نه ان چنان عجیب و زیبا..نه هیچ چیز دیگری..خودمم با همه ی سر خوشیهام.غصه هام..رویاها و صداقتی که نمی دانم از کجایم امده که نمی شود دورش کرد..
کم همین تکه را میخ واهم..بدون دروغ..بدون کلک..خود خودمان..بی ترس.بی نقاب..
مبدانم .. نکه ی بزرگی ست..از انداز ه ی من بیشتر ست شاید..