این عاشقانه ترین هواست

که تو درخت را صدا میکنی

و من دستی به سوی افق دارم

که ترا دوباره در حافظه عبور دهم

و گلدان را از عشقی مفرط به گیاه بشناسم

خودم را بشناسم

بی تو اگر اسمان را ابری دیدم

نه, خود دلگیر ابرم

می دانی که حتی ابر خانه م را نمی شناسم؟

و لباسم را قبل از طلوع

در باران به طناب می آویزم*.

همین الان ناهارم تمام شد.. و یکدفعه احساس اسپاسم شدیدی تووی مری م کردم..و یادم افتاد که دو نفر دسپخت من را می شناسند..او و
بعضی وقتها حالم خیلی بد می شود.یعنی از شدت خووبی بد می شوم..و از این همه تضاد و تناقض م لجم میگیرد..مثل الان که ناهارم را خورده م و وقتی از تو می پرسم کیا خوردن؟ میگویی همه و دلم می خواهد همین الان چند نفر را بزنم..یا زنگ بزنم به یکی و بگویم حلالم کند.خنده دار است نه؟ همین حلالیت..ان هم بعد از یک ماکارونی چرب و چیلی که بدبختانه مواد خوشمزه ش از مقدار ماکارونیها کمتر بود و هیچ کس از ان همه یی که میگویی نفهمید که با گوشت و قارچ بود و ما دیشب ساعت یک نصفه شب که من تصمیم گرفتم برای تو غذا درست کنم فلفل دلمه یی نداشتیم و خووب می دانید که هیچ چیز مثل خرد کردن فلفل دلمه یی حال آدم را جا نمی آورد..میدانید, من برعکس همه ی هم کلاسیهام که از فوتبال متنفرند و آن را خلاف آداب آرتیستی میدانند عاشق فوتبال و آشپزی م..اصلن من برای بووی قرمه سبزی میمیرم..دلم می خواهد موقع آشپزی مثل دیشب که از قضا حالم هم عجیب خووووب بود موزیک زرد بشنوم..میدانم دوستهای آنطرفی که اینجا را می خوانند احتمالا از تعجب میمانند اگر بفهمند مانووی مثلن خوش سلیقه شان دوست دارد شماعی زاده بشنود و گاهی شهره های قدیمی..اصلن به کسی چه که من هیچ وقت برای میم رو نکردم که همه اینها را که میشنوی شنیده م..همه اینها که ذوق زده ت میکند قبلن من را ذوق زده کرده ند؟
مهم نیست و دوست دارم خیالبافی کنم..اسمم را هزار بار روی این کاغذی که روی میز است بنویسم و هی قربان صدقه ی خودم بروم..به غذاهای عجیب غریبی که میشود درست کرد فکر میکنم..و از خیال دیشب که داشتم با چه عشقی غذا درست میکردم کف زمین ولو شوم و به خودم قول بدهم که دیگر با پدر خوانده و پسرش و عروسش مهمانی نروم تا مجبور نشوم در جشن تولد که همه قر میدهند و شادند از نبوغ پل مک کارتنی دفاع کنم یا هی اعلام کنم که گیتار الکترونیک یعنی موسیقی مصنوعی و برای لذت بردن ازش هم باید یک محیط مصنوعی خلق کنیم و هیچ کس نفهمد جز پسر آقای موزیسین که اصرار دارد کلاه سیاه خاخام ها را که از سرزمینهای سرد شمالی آورده بهم تقدیم کند..و قرار نباشد هی از دانسته هایت از کشفهایت برایشان حرف بزنی..دلم می خواهد بدون ترس و لرز ترانه یی که با خودم خیال میکنم در سن شریف و نه خیلی کم سی سالگی تووی سالن عروسی م دوست دارم بشنوم برای همه رو کنم و لا اقل یک نفر آن وسط بینی ش را چروک نکند و هی واه واه و اخ اخ راه نندازد که اوی! پس ادعاهای آرتیستی کجا رفتند؟
آشپزی هنر نیست؟ همه ی عید روی دیوار اتاق در اراک نوشتم خیر سرت هنر خوندی و هنر دوستی کردن نمی دونی. خیر سرت هنر خوندی و هنر دوستی کردن نمی دونی. خیر سرت هنر خوندی و هنر دوستی کردن نمی دونی خیر سرت هنر خوندی و هنر دوستی کردن نمی دونی. خیر سرت هنر خوندی و هنر دوستی کردن نمی دونی.
دیشب برای بار چاهارم ها کردن پیمن (پیمان ) هوشمندزاده خواندم و منتظر ماندم که آب جوش بیاید..چه وراجی خوبی.چه خوب که میشود همینجور حرف زد و نترسید از اینکه مخاطب عزیز خوابش می آید یا جیش دارد یا قرار دارد و باید برود یا تلفن را می خواهند یا هزار بهانه ی تخ×می دیگر که حالا یادم نیست..

دیشب همه ی ترسم این بود که اگر الان سکته کنم و بیفتم اینجا هیچ کس تا صبح نمی فهمد یا شاید هم تا خیلی بعدتر ..دلم میخواهد زودتر شنبه شود و بروم دکتر و بگویم نمی خواهم بمیرم..می خواهم باشم و نفس بکشم..که حالا زود است..دلم می خواهد بلند بگویم اشتباه کردم اگر عید هزار بار کاترم را کشیدم روی دستم و گردنم..بعد از ترسم کمی نشستم کف آشپزخانه و نفس عمیق کشیدم و کلی یاد فیلم تنها دوبار زندگی میکنیم افتادم که با چه خفتی رفتیم تووی سالن و نشستیم و چقدر با خانوم عکاس به نقاطی چند از بدن نگار جواهریان جیغ جیغو خندیدیم و دوباره یاد زمستان غمگینم افتادم.حالم بد نشد.باور کن.ولی بی هوا و یکهو دلم دامن گرم و بلند و رنگی خواست با کلی پلیور رنگی رنگی برای زمستان امسال و قول دادم به خودم که انقدر نگویم به جک و خودم که کاش دانه های برف زمستانی را با هم شمرده بودیم..بعد فکر کردم ساعت دو نصفه شب که از خستگی بیهوش و جنازه افتاده زنگ بزنم و خواهش کنم که انقدر خودش را دعوا نکند..مهم امروز است.امروز صبح که من بدو بدو خودم را زودتر از او میرسانم به ان بالا و آرزو میکنم که در را که باز میکنم کسی ان روبرو نایستاده باشد و من با خیال راحت ظرف را بگذارم تووی یخچال و بعد هم برگردم دانشگاه برای کلاسی که تشکیل نمیشود و بعد با خیال راحت می نشینم روی صندلی آخر از سمت چپ اتوبوسهای ریالی و دلم را خوش میکنم به کتابی که توی کیفم است..به زن تنهایی که توی داستان دارد تاب می‌اورد و کسی به فکرش نیست.مرد بی خیال داستان فقط به فکر xx عزیزش است که یکوقت عقب نیفتد..دوست صمیمی زن هم ترکش کرده چون حوصله ش را نداشته.مادرش هم با شوهرش جدید و جوانش دارد تووی موناکو در ویلای خصوصی و با شکوهشان صفا میکنند..زن تنهاست و من دوست دارم وقتهایی بخوانمش که تنهام..تنهام و دراز کشیده م روی تخت سرد و خنکم.پرده را کشیده م و اتاق تاریک است..آرام عینکم را از بالای سرم بردارم و نشانه ی کتاب را بگذارم کنار و شروع کنم و همان طور خوابم ببرد..
خووبم و خوشحالم که او میفهمد.میفهمد و میداند که همه چیز همین چیزهای کوچک است..همین اتفاقهای جزیی..خوشحالم که مثل همه ی ان بقیه نگران کلیات نیست..چقدر از ادمهای کلی نگر بدم میاید..با این که کلی گویی / کلی نگری خصیصه ی انسان شرقی ست و این انسان غربی ست که درگیر جزییات است ..و با اینکه وقتی بچه بودیم عمه ی پدرمان میگفت شیطان در ریزه کاریها خانه دارد ولی من عاشق این خرده ریزهای خودمانم..تکه کاغذهای کوچکی که صبح ها میگذاریم کنار..بدجنسی های ظریفمان..خنده های پر معنی و در روهایی که خودمان می فهمیم..گاهی میترسم..میترسم اگر همه ی کارهای هیجان انگیز دنیا را برای هم رو کنیم و تمام شوند؟
اون وقت چه خاکی توو سرمون کنیم؟

دبستان که بودم , داشتیم بازی می کردیم که یکدفعه زمین خوردم.کف دست چپم زخم شد.زخم بدی بود.ان قدر که کار به بیمارستان کشید.چند تایی بخیه خورد و بعد که خوب شد, شکل بخیه ها مثل یک پرستو از اب درامد.درست کف دست چپم یک پرستو دارم.پرستوی تخسی که از شیطانی امده.حتی خودم هم نمی دانم که دختر است یا پسر, خودش هم نمی گوید.با این حال دوستش دارم.اگر بگویم دستم را دوست دارم, یعنی خودخواهی؟*

حالا چقدر گذشته؟ جوابی ندارم..فقط نگاه میکنم به دستهاش که اینطور رگهای آبی ش معلوم و می ترسم از جوبهای این سمت خیابان..پیاده روها خراب و کنده ..با خنده آویزان از سطل سیاه و بزرگ زباله و رسیدن به خیابانی که حالا فقط او را دارد..

نشستن کنار نان سحر و تمام نان صبحانه مان را خوردن ..همه ش همین هاست..آرام دستم را میگیرد که از بین ماشینها و یادم می افتد همین موقع ها بود پارسال که از بین ماشینها به عجله که خوابگاه و نرسیدن های من..و آخر شب که خوبه..دارم دنبال یه چیزایی میگردم..خنده م میگیرد..خنده م را اینجور وقتها دوست که هی! دیدی چه راحت؟ چه نیاز به آنهمه درد و لرز عید؟

می پرسم چی دوست داری الان؟ کله پاچه! تا حلیم و تجریش و باغ فردوس و من که می شوم ملانی!

و قرارها که دوستشان دارم..حتی اگر دروغ..کشک..نه اینکه جدیها و محکم کم نه دروغ؟

Darjeeling Limited و نبض من که سرد..

نمرده م.زنده م..عجیب..زنگ میزنم و گوشی را به آقای حدس بزن طفلی شده ی واقع در سرسبزها و من با ذوق که من و ..

هیییی عجیب..و می بینم بعضی وقتها باید باید باید جلوی این زبان را گرفت تا نشنوی اینها را!

مانتوی پر دگمه و رنگدار..چینهای سوزنی و گوشواره های دست ساز خودم و این همه تایید دوروبر که واییییی و آخ و عجب و نچ نچ و بیا برو همون دیزاین بخون و خوشحالی من از خودم اینهمه!!!! و مادر مهربان تر از همه و بچه که نمی دانم چرا لوس میکند خودش را مثل گربه هی می پلکد به دست و پام..

خستگی همه ی هفته ی پرکار شاد عجیب و پر از خطوط موازی دوست داشتن رفته...فردا شنبه و اصلن شنبه ها شبیه هیچ دختر ترشیده ی زشتی نیست..

+خانم صورتی نیستید و عجیب دلمان تنگ شده برای گیره موهای رنگی و چوب کوه!