انگار آدم از دست مخاطب رهایی ندارد..
یعنی یکوقتی این "تو" را داده بودی به کسی و"شما" هم که تکلیفش معلوم است..
ولی این "تو"..
شاید خیلی ها بگویند : چه زود..
ولی خودم که میدانم..
خود"ت" که میدانی..
همه ی این فصلها گذشت تا تو "تو" باشی اینجا..
حالا من میترسم از بوی دستها"ت" بنویسم.. میترسم جادویشان بپرد..
از "بی پولی" دیدن که بار دوم دیدنش پر از عذاب وجدان بود..
از دیشب خانه..(منتظر روزبه بودیم) که آدم نمیداند باید چطور برای بقیه نگاه"ت" را بنویسد.. هی داشت سر"ت" نزدیک میشد..
نزدیک نزدیک..
انگار چشمها"ت" داشت میرفت توی چشمهام..
لبها"ت"..

من سر خوردم..
.
.
.

خانم!

آقا!

چند لحظه :

مردی عاشق من است..

من اسبم رو درست حرکت دادم.. فیلت رو یه جوری حرکت بده که چشمای اسبم رو خوب ببینه..

خواستم هزار بار که ننویسم..

نشد..

...

مگه خواب نمی خواستی؟

نشدی.. بیدار بیدار دورم کردی..

یه روزهایی هست مثل امروز که حوصله ی هیچ چیز رو نداری.. قرارتو کنسل میکنی.. می خوابی توو اتاقت.. پرده ی کلفت و تیره ی پنجره رو میکشی..
بعد هم میشینی توو تختت. موبایلت هم مدام آلرت میده که لو باتری و هیچ هم حس اینو نداری که بزنیش تو شارژر..
میشینی طرح واسه کلاس هفته دیگه ت می نویسی.. حوصله ت سر میره.. به پسرخاله هه فکر میکنی که توو بیمارستانه..
امروز فهمیدم پسرخاله م یه محمدرضا فروتن توو فیلم شب یلدا ست.. طفلی.. همه شوکه ن ولی من خیلی تعجب نمیکنم.چون اعتقاد دارم آدمی که می خواد بره نمی مونه.. بعد ممکنه یه روز اینجوری بره.. اینجوری که درد و خونریزی ش بیشتره..
دارم به چشمای آبی و بی رمقش فکر میکنم..میگن انقدر غصه داره که نمیتونه حرف بزنه.. کاش آروم بشه..
چرا خیانت پر درد ترین کلمه توو همه فرهنگ لغت های دنیاست؟

یه وقتی بود مثلا پارسال که من همش به inbox جی میل آیداهه حسادت میکردم. یعنی فکر میکردم که خب خوش به حالش که همیشه توو inbox ش کلی میل هیجان انگیز داره.

دیشب منم یه میل هیجان انگیز داشتم.. انقدر که دلم می خواست نصفه شبی داد بزنم همه بیدار بشن..میشه هی خوندش. می دونی که فرستنده ش اون صدای : "ما اینجا هستیم " رو شنیده..

نمی دونم چند بار خوندمش ولی صبح هم که بیدار شدم با اون دل درد کذایی باز اومدم نشستم اینجا که بخونمش..

آخرش انقدر خوب بود که بغضم گرفت.. دیدم آدما چقدر می تونن مهربون باشن .. فراموشکار نیستن آدما.. من نا امید نیستم از انسان..نا امید نمیشم..

مدرسه خراشی بود به رخسار خیالات رنگی خردسالی من. مدرسه خوابهای مرا قیچی کرده بود.نماز مرا شکسته بود.مدرسه عروسک مرا رنجانده بود.روز ورود یادم نخواهد رفت.مرا از میان بازی "گرگم به هوا" ربودند و به کابوس مدرسه سپردند.خودم را تنها دیدم و غریب.غم دورماندگی از اصل با من بود.آدم پس از هبوط بودم.از آن پس و هربار , دلهره بود که جای من راهی مدرسه میشد.مارسل را در اندیشه ی مدرسه نومیدی دست میداد .مرا اضطراب. چیزی که Dora با شرح داستان ورودش به پانسیونا می آفریند.من هم مثل Wolf می خواستم کتاب و کاغذ و قلم و کیف مدرسه داشته باشم , اما به کلاس نروم.سیمون دوبوار در کلاس آرام بود و نمره را دوست داشت. من هم نمره را دوست داشتم اما هرگز در کلاس قرار نداشتم.

اتلو : خوب خانم عزیز.(با خودش) راز درون پوشیدن چه دشوار است.
(به دزدمونا) حال تو چگونه است دزدمونا؟
دزدمونا : بسیار خوب آقای مهربان.
اتلو : دستت را به من بده. خانم این دست تَر است.
دزدمونا :هنوز سن و اندوه در آن اثر نکرده است.
اتلو : این دست می نماید برومندی و آزاده دلی را.گرم , گرم و تَر. آنرا که دست این است باید کنج تنهایی گزیند, روزه بدارد, نماز بگذارد, تن را فرسوده و پرهیز پیش گیرد. در اینجا بچه شیطانی خوی کرده پنهان است که همواره سرکشی میکند.دست خوبی است, نشانه ی راستی دارد.
دزدمونا : این را بدرستی می توانید بگویید چون همین دست بود که دلم را به شما داد.
اتلو :دست با دهشی است .در قدیم , دل دست را میداد امّا به رسم جدید دست هست و دل نیست.

بابا از یکی از عموها متنفر بود.میگفت وقتی مردم زیر بمب و خمپاره و موشک داشتن جون میدادن, آدمی که با خیال راحت پولاشو برمیداره و میزنه به چاک - منظورش از چاک آمریکا بود, بابا هیچ وقت نتونست چیزی به اسم سرمایه داری رو درک کنه و با همون عقاید حذبی سی سال پیشش مرد (ضم به میم)- مرد نیست.
این رو گفتم که بگم اونایی که از بعد از انتخابات حتی یکبار هم پاشون رو از خونه هاشون بیرون نذاشتن و وقتی مردم داشتن توو آزادی و انقلاب باتوم می خوردن , زندان رفتن, تجاوز شد بهشون, شهید شدن و امثال ندا و خیلی های دیگه رو دیدن ولی باز تصمیم گرفتن واسه خوب شدن حالشون و فرار از این بحث های سیاسی برن رستوران های گرون قیمت و لوکس شهر شام بخورن تا به قول خودشون کمی از این فضا بیرون بیان , مرد نیستن.

اینارو گفتم که بگم آره! بعضیا هستن که وقتی من و شما و همه ی این مردم رفتیم گلوهامونو پاره کردیم و از آزادی تا امام حسین و از توپخونه تا فردوسی رفتیم.اون وقتی که لباس شخصیا داشتن اون پسره رو تا حد مرگ کتک میزدن, بعضیا توو خونه هاشون داشتن ج*ق میزدن. به خدا!

همه اینا رو گفتم که بگم آدمای محتاط, محافظه کار , بی غیرت های خوبی هم هستن.

دیدم نمیشود ننوشت..نمیشود نقاشی اش نکنم.همان روز هم به مادرم گفتم..گفتم کاری کردی که من تا آخر عمر شاید که یادم نرود. اصلن شبش خودش رفت همان شاسی قدیمی را از تووی کمد بیرون کشید و دوباره زد به دیوار روبرو که مثلن دلجویی کند. من می خندم تووی تابلو. ازین عکسهای یکجوری ست.ازینها که سوژه حرکت کرده و فقط خنده اش واضح است.
همه چیز از آنجا شروع شد که من یک شب (همین دو هفته ی پیش) تا 4 اینهای صبح با تلفن حرف میزدم. فردا ی آن شب همه چیز عوض شد.انقدر خوب جواب سلام و صبح به خیر م را داد مادرم که من باورم نمیشد.اصلن از همان صبح ش معلوم بود که که چیزی دارد اتفاق میافتد یا مثلن حرفی زده میشود. یعنی من غریزه م انقدر قوی هست که این چیزها را بفهمم.. یعنی از همان جایی که مادر صدای دلکش و بردی از یادم را زیاد کرده بود و من هی شک کردم به هوای خانه مان.از همان جایی که حال دلم را پرسید و من گفتم خراب.. گفت خراب تر از 3سال پیش؟ و نمی دانستم چه جوابی بدهم.اگر میگفتم اره, به خودم و همه ی قدرتم برای انتخاب کردنم بین بودن و نبودنم شک میکردم.اگر هم میگفتم نه, به خود از پا افتاده ی دی ماه دو سال پیش شک میکردم.
اصلن از همین جا.از همین جا که گفتم دی ماه دو سال پیش شروع شد, اول صدای ضبط را کم کرد.بعد هم رفت از اتاق بیرون.من صدای بسته شدن در کمدش را شنیدم..پاکت بزرگ زرد رنگ را با آن DHL بزرگ که رویش بود , دیدم, فهمیدم.خودم تا ته خط را خواندم.سکوت بود.گذاشت بسته را روی پاهام و گفت تنها بازش کن.ما هم جرات نکردیم تووی این دو سال دست بهش بزنیم.تولد دو سال پیشت رسید.همان شب که برای لباست برده بودنت وزرا.همان شب که با همه ی ناراحتیهات عاشق بودی. نامردی بود اگر این را نشانت میدادیم.دلت هوایی میشد. شک میکنم.به خود عاشق سه سال پیشم.دو سال پیشم.چه عشقی بود که هنوز هم می شد با صدایی.خطی , پیغامی از ان طرف دیوارهای شیشه یی فرودگاه , دود شود؟
باید این لحظه را نگهدارم.باید بنویسم که تولد 4سال پیشم مریض بودم.همه تنم عفونت بود.چشمهام.گوشم.حتی انگشتهام.دهانم.ژوژمان طراحی بود و بافت.من خواب بودم توی خانه م.صبح تولدم بسته ش رسید.مثل همین بود.زرد رنگ با نوشته ی DHL.منتظر هیچ کس و هیچ چیز نبودم..توی تايپ شده ي داستان عشق سالهای سبز گلستان بود.با عکسی که معلوم بود خودش گرفته.از میدان اسپانیا ی رم.خودش نبود توی عکس.یعنی خیلی گشتم که نشانه یی, چیزی که مربوط به خودش باشد پیدا کنم.نبود.پشتش هم نوشته بود: برای مانو.اسم خودم هم نبود.همان مانو. برای مانو و بیست و یک سالگی ش.همین.
حالا دوباره بعد از این همه وقت همان بسته ی زرد رنگ جلوی چشمهام بود.تردید داشتم بازش کنم..گفتم بگذار بماند برای بعدها.برای وقتی که من دلم نلرزد.دستهام موقع باز کردنش نلرزند.نشد.
پوستر این طوری ست.کلاژ است.هنوز هم فکر میکنم چرا عکاس نشدی؟ تو را چه به معماری و اسکیس هات ؟ تو را چه به کلاس هندسه که من هزار بار بی خودانه از جلویش رد شدم تا فقط دست چپت را ببینم که تند تند روی کاغذ میدود و دست راستت که روی پای راستت گذاشته ای.. طرح جلد براي عشق سالهای سبز است که خودش یک وقتی کشیده بود. گوشه ی راست یک عکسی است از من توی تاریکی مال جلسه فیلم آن وقتها.کوچک.دوباره کنارش یک عکسی هست از جوانی های ابراهیم گلستان.همان موقع هم دنبالش بودم و پیدا نکردم.خودش گفته بود برایت پیدا میکنم و نکرد و بی خبر رفت..کنار همان باز عکس خودم است.مطمئنم.دست من است توی اب.میدانم مال کدام روز است.حتی ساعتش را هم میدانم.پایین پایین جواب من به نامه ش را گذاشته.نه همه را.تکه ی آخرش را..
ساکنم..الان که این را مینویسم دارد باران میآید.نم نم و ریز هم نیست.وحشی ست بارانش.عاشقانه نیست.این ها هم که نوشتم مال هفت روز پیش است.میدانم اینجا را می خواند.می توانم صورتش را تصورکنم که چطور بی حرف خیره است به ان صفحه ی چند اینچی و دست چپش را گذاشته زیر چانه ش.حتما وقتی خواندنش تمام شود آرام میرود پای پنجره ی اتاقش.من این خانه را هیچ وقت ندیدم.حتی عکسش را.حتما مثل آن روزها توی خانه هم جین کم رنگش را پوشیده.می ایستد خیره به بیرون.سیگارش را درمیآورد ولی پشیمان میشود.روشن نمیکند.با همان جین میرود توی تخت ش. من اینجا نشسته م و اینها را مینویسم.وقتی مینویسم یک نفر دارد طبقه ی پایین با صدای خوش بارون بارونه میخواند ومن جواب نامه ی 4سال پیشم را برای بار هزارم توی این هفت روز می خوانم:
سلام.
نمیپرسم خوبی چون میدانم که جوابی ندارد.
همه چیز , هر روز از تو مثل اخبار روزنامه ها به من میرسد.ماجرایت با آن دختر مدل فرانسوی.دوربینت که از بالای پل افتاده توی رودخانه.اینکه قرار بود آرتیست باشی, رفتی که قدمهات را تندتر برداری حالا رقیب آن فرش فروشی نرسیده به میدان فردوسی شده ای .شنیده م روی الکل و نئشگی را کم کرده ای.کجا داری میروی؟ ...
بیا و بی خیال آن دختر فرانسوی , بی خیال دوربینت, آرزوهای دور و درازت, اصلن بی خیال چمدانهای پر از فرش و بطریهای الکلت..بی خیال اسمت که هر روز توی ستون های هنری همه ی روزنامه های غربت چشمم را میزنند, تو از کجا میدانستی من عاشق ابراهیم گلستان بودم ؟.

بر روی کاغذ سفید

وصف پاییز بیهوده بود،

برگ ‌ها آرام می ‌ریختند

ما را که پشت پنجره نگاه می ‌کردیم

به حساب نمی ‌آوردند،

کبوتران گاهی برگی را

زیر درختان به نوک می ‌گرفتند و

می ‌بردند

ما به راستی نمی ‌دانستیم به کجا می ‌برند.

احمدرضا احمدی

چند روز است صبر کرده م که ته نشین شود غصه م..
که بنویسم چرا مادرم ..
همه ش تقصیر خواهره بود .. تقصیر خودم که کامنت اقای phographer را برایش خواندم. کنارم ایستاده بود و هیییییه بلندی کشید و بلند تکرارش کرد تا مادرم شنید..
اصلن شاید خودش از قبل میدانسته..توهم توطئه که میگن اینه!
میدانید من آدم جزببات م..نوشتن خرده ریزها.. اصلن من عادت دارم که همه چیز را با تصویر نشان بدهم..
نمی نویسمش چون زیاد است.. نمیشود بنویسی : مامانه اون شب که خوابم نمیبرد یه بسته گذاشت جلوم و الخ..
باید بنویسم که چطور بود و شد. باید خودم را بکشم با کلمه ها تا بفهمید چرا هنوز هم که روی نینکت سبز مینشینم بغض میکنم..
که چرا هنوز هم بوی درختهای دانشگاه تهران مرا وسوسه میکنند..
باید بنویسم که من چه خوب بلد ش بودم..
بله.. من باید همه چیز را تعریف کنم..از سیر تا پیاز این عاشقی را.. عشق هم که صبر می خواهد و همین.. فقط صبر..
اصلن آن شب که بسته را دیدم فهمیدم که همه چیز همان صبر است..

تحت یک عملیات" خود به فاک دهی" یه عکس پیدا کردم از تولد سه سالگیم.

پشتش بابام نوشته : دختره ی بلا,یه روزی میاد که بیست و سه سالت شده. اون روز هم انقدر سرتقی؟

4 بهمن 1366

به خدا! حالا نمیدونه من 25 سالمه و خیلی وقته ساکتم..

شبها می شود به همه چیز فکر کرد.میروم چایی میریزم برای خودم. بعد چشمم می افتد به جعبه ی قرص سیلاکس که روی کابینت جا گذاشته ام. قرص خوبی است.. اسهالم را بیشتر میکند.اینجوری وقت بیشتری برای فکر کردن در توالت دارم. کتابی هم دستم نباشد و فقط بنشینم و به خودم فکر کنم. از بس که نمی شود توی اتاقم فکر کنم.یعنی تا میایم تمرکز کنم خواهر زاده ی عزیز با شیهه یی بلند و شمشیر بلندتری می آید توی اتاق و داد میزند: هی خاله کشفت کردم! کشفت کردم. دروغ چرا؟ من از این عبارت رویایی و عاشقانه ش –به خیال خودم- خیلی خوشم می آید..برای همین هم زیاد تووی اتاقم میمانم.
یک شب دوستی زنگ زد و گفت : دارم مالنا می بینم و هی یاد تو می افتم..یاد تو که می گفتی خواهرزاده ت گاهی یواشکی از درز در نگاهت میکند..گفتم اره.. وقتایی که دارم جلوی آینه قدی دامن گلدار قرمزه رو امتحان میکنم و موهایم هم عجیب براق و خوش حالت شدن میاد می ایسته کنار در و فکر میکنه من نمیبینم ش و خوب نگاهم میکنه..
میدانید من زیاد اهل شنیدن اینجور چیزها نیستم.. من با این حرفها عاشق کسی نمیشوم..نمیلرزم. من همیشه می خواستم از نگاه آدمها بفهمم چند مرده حلاجند.. نگاه ها فرق دارند.. بعضی نگاه هها مشتاقند.. نمی شود بهشان اعتماد کرد.چون ممکن است دو روز بعد از دیدنت, شوقشان بخوابد.اینجور نگاه ها مدام به دوری احتیاج دارند..
بعضی نگاه ها می خواهند لختت کنند. ازین نگاهها دیده م زیاد.به اینها هم نمیشود اعتماد کنی.چون یک شب که نباشی عمله شان را برای یکی دیگر لخت میکنند.
بعضی نگاه ها را هم ندیده م. این نگاه ها معلوم نیست از کجا و چطور این شکلی شده ند.. خیره ند.. حتما یک جای دوری که خیلی دور از من است ایستاده اند جلوی پنجره خانه شان و دارند به برف بیرون نگاه میکنند-نمی دانم جو سکوت شبهای برفی میگیردشان یا هر چیز دیگری که گفتم نمی دانم چیست -میروند سراغ کاغذ و قلمشان و برایت نامه می نویسند : یعنی کی میشه من از کنار همین پنجره میلان رو , کوههای الپ رو بهت نشون بدم؟..در همین لحظه من دارم موهایم را جمع میکنم و توی آینه به خودم نگاه میکنم و به پیشانی م دست میکیشم.. این جور نگاه ها هم به خاطر نا شناخته بودن منبع اشتعالشان من را عاشق نمیکنند.
تازگیها من اصلن از دیدن هیچ چیزی نمیلرزم..اصلن فهمیده م هیچ معیاری برای عاشق شدن ندارم.لررزیدن دست و نشستن ماگی که دهنی من است مرا میلرزاند ولی, گاهی..
تازگیها من به "تو" ی خاصی هم فکر نمیکنم..به "شما" فکر میکنم. به توده ی دوستانی که از سه نفر تجاوز نمیکنند و میدانم بغل کردنشان هیچ عاقبت خاصی ندارد.
تازگیها از هر چیزی که به عاقبت م ربط داشته باشد دوری میکنم.می خواهم عاقبتم دست خودم باشد, نه دست نگاه و چشم و اینه و پنجره های دور..اصلن من این روزها آدم باحالی شده م..

نوشته بود ژوزفین - همان معشوق و همسر معروف ناپلئون- می بخشید، اما فراموش نمی کرد. نفهمیده بودم چرا.
حالا اما خوب میدانم. خطای آدمها را باید بخشید. جفایشان را هم. نه از سر بزرگواری، که این روزها از قدرت من یکی خارج است. دانسته ام که باید بین بخشیدن یا یک عمر به دوش کشیدن کوله بار نفرت انتخاب کنم. بخشیدن را انتخاب کرده ام.
فراموشی اما، نه. فراموش نمی کنم تا اجازه ی تکرار تراژدی را به آدمهای اطرافم ندهم.تا شانس دوباره ای ندهم به آدمهایی که یکبار اجازه داده ام فرو ریختنم را پیروزمندانه نظاره کنند و لابد در دل هم بگویند که خودش خواست. می بخشم اما هرگز فراموش نمی کنم.

توو اتاق پردیس خوابیده بودم..

دلشوره داشتم..شبش با اتوبوس راه افتادم که برم شیراز نمیشد تهران موند..

12 ظهر فرداش رسیدم..

خوابیده بودم که Nacm زنگ زد گفت فکر کنم باید برگردی..

چشمام باز نمیشد.پردیس گفت موبایلت رو خاموش کن..بخواب.. هیچی نمیشه.. ولی می دونستم اگه برنگردم یه چیزی میشه..ساعت 6 اینای عصر بود..ماه رمضون بود باز.. ساکم رو جمع کردم.. گریه م گرفته بود.از خود ترسوم بدم میومد..اومده بودم شیراز که دیگه به هیچ چیز فکر نکنم.. شیراز بودم چون نمی خواست..گفته بود برو.

منم رفته بودم..

حالا میگفت برگرد ..منم داشتم برمیگشتم... دلیل هم داشتم: "دوسش دارم..تقصیر من بود"..

رفتیم شام خوردیم..

من داشتم سرب می خوردم..پاستا نبود..

صبحش سر راهم یه کاتر خریدم.. من هیچ وقت انقدر احمق نبودم ولی وقتی رسیدم شرکت nacm اینا مچم رو بریده بودم..

راننده هه پیاده م کرد ..سرشو تکون داد.. حق داشت..

یه هفته نشد که خودم درو پشت سرم بستم و رفتم.

من همون روز اول توو کافه ی لیلا جای خودمو نشون داده بودم.. بالای بالای اون چوب نبات ی که تو چایی ترشم بود.. سر خورده بودم اون روز و افتاده بودم رو زمین..

خودم خودمو برداشتم..

دی ماه هم همین اتفاق افتاد.. من بالای سرمو ندیدم..یکی بود که منتظر بود.. من ندیدم..

وقتی هم دیدم دیر بود..

آدما وقتی از هم ناامید میشن نمی مونن..

حتی اگه تنها کسی باشن که وقتی توو عید برف میاد برن پای پنجره ی حیاط بایستن و بگن: این بچه دلش برف می خواست...

.There is a lot of things we got in common these days , Osama
Betrayal is one of them
.that must be something you think about a lot
?How often do you look your man in the eye & wonder if you can really trust him
..but if you murdered life that day then i murdered love
..& now i have to live without it

Incendiary