اولین بار بود که رفته بودم مطبش.
لم دادم روی یکی از کاناپه های بنفش و راحت و نرم .چشمهام را بستم و هی خواستم تصورش کنم وقتی 12 یا 13 سالش بود چطور توی خانه ی ما یا مادربزرگ یورتمه میرفت و صدای تارزان از خودش در میاورد.
قرارمان این بود که هیچ یادش نیاید فامیلیم.فقط گوش بدهد و بپرسد مثل بقیه ی مراجعین.

حرف زدم.پرسید. یکجایی بلند شد ایستاد..گفت : اینهمه حس حقارت از کجا آمده؟ این خجالت کشیدن.این میل به پنهان کردن همه چیز..
_: جنگ تمام نشده بابا دستمان را گرفت از ییلاق بابابزرگ برمان داشت آوردمان اراک. گفت اینجا باشیم راحت تریم. خودش راحت تر بود.میخواست بخواند.ببیند.انجا هیچ چیز نبود.{یک روز این را مینویسم}.
بهار بود.بعضي روزها تک و توک هواپیمایی رد میشد.آزیر هم میکشیدند, ما عین خیالمان هم نبود.
مامان توی اشپزخانه بود.خواهر و برادرها هم مدرسه بودند.لباس خواب همیشگیم تنم بود. ابی روشن بود. پایین شلوارش پاکتی بود با یک نوار باریک توری سفید.روی پیراهنش هم یک دختر بچه ی ژاپنی را گوشه ی سمت , چپ موازی با جیب سمت راست گلدوزی کرده بودند.
با دوستم /بعدها هم کلاسی دبستانم , دختر همسایه مان - الهه- توی حیاط بازی میکردم.من دعوتش کرده بودم خانه م و داشتم برایش چایی میریختم.هنوز هم خوب یادم هست که چقدر خوشگل بود. چشمهای سبز خوشرنگ و درشت با بینی کوچک و موهای بلند بلوند.با اینکه 15سالی هست که ندیده ام ش اما مطمئنم هنوز به همان زیبایی ست.
همه چیز آرام بود. مثل همین ترانه که میخواند همه چی آرومه من چقد خوشبختم.
ارامش قبل از طوفان بود..سرگرم بازی بودیم که یکهو بابا در خانه را با هول باز کرد.پرید توی خانه..از نرده هایی که میرسید به پشت بام رفت بالا و دو تا بیل برداشت و ضربدری چفت درها کرد.من و الهه از ترس چسبیده بودیم به دیوار.بابا همینجور بلند مامان را صدا میزد.بیشتر عربده می کشید.مامان پرید توی حیاط. بابا گفت: بدبخت شدیم.مصطفی شاگردشو فرستاده مغازه ی داييم که خبر بیاره دارن دوباره خونه ها رو میگردن.کارتن ها رو بیار پایین.
مامان نا نداشت راه بره.نشست وسط حیاط شروع کرد گریه کردن.تو گریه هاش هی گفت : تا کی بدبختی؟ تا کی فرار کردن؟ وایسا مثل مرد جلوشون و برو حبستو بکش برگرد.
بابام هوار میزد : که اگه وایسم که میذارن م سینه دیوار و بنگ بنگ و خلاص.
بابام عصبانی بود.اومد جلو, دست مامانو کشید بردش تو گفت کارتن ها رو بیار پایین.
مامان تند تند کارتن ها را از بالای رََف میداد دست بابا.بابا میداد دست حمید راننده ی وانتی که با خودش اورده بود..کتاب ها.نوارها.هرچیزی که بود را مامان جمع کرده بود توی کارتن برای همین روزها.
حتی شیشه ی خالی مشروب ها را هم جمع کرده بود.قوطی سیگارها..کارتن ها را گذاشتند پشت وانت و رفتند.مامان امد توی حیاط.من و الهه مات و مبهوت چسبیده بودیم به دیوار و نگاه میکردیم.من سرم پایین بود.الهه هی می پرسید : بابات چیکار کرده؟ واسه چی دنبالشن؟
بغض کرده بودم. دلم میخواست داد بزنم. دلم میخواست بروم توی کوچه خودم را بندازم جلوی یک ماشینی چیزی تا بمیرم. الهه هی پرسید : چرا بابات با مامانت دعوا کرد؟ دیدی فحشای زشت داد بهش؟
مامان نشسته بود توو حیاط..روی اون سکوی بین حیاط و در هال. رفتم نزدیکش داد زد گفت: به دوستت بگو بره خونشون.
الهه زود دمپایی هایش را پوشید و عروسک درب و داغونی که دیگر مو روی سرش نبود از بس شانه زذده بودشان را برداشت و تند رفت بیرون.در را چنان محکم کوبید به هم که مامان زیر لب فحشی هم داد.
نیم ساعت بعد عمو مصطفی با خواهرم و برادرهایم آمد خانه.. رفته بود دنبالشان از مدرسه اورده بودشان. بابا سفارش کرده بود.
داشتیم لباسهایمان را جمع میکردیم که دوباره برگردیم خانه ی ییلاقی بابابزرگ.. همه ی فامیل انجا بودند. میشد کنارشان امن بود. عمو گفت نه.. انجا را هم بلدند. پیداش نکنند می ایند همانجا سراغ شما.
خواهرم داشت کتاب و دفترهاش را جمع میکرد. در دزدند.لباس پاسدار و بسیجی تنشان بود. امدند توو. مادرم را بردند توی اتاق پذیرایی.خواهرم گریه کرد.کوبید به در.من هی داشتم کنار در ناخن میجوییدم. پریدم توی حیاط و شلنگ آب را باز کردم و گرفتم روی درخت کاج.روی گلهای نسترن.برادر کوچکم را بردند توو. هیچ کداممان خبر نداشتیم بابا کجاست.
همان که مثلن رییسشان بود امد توی اتاق من و خواهرم. خواهرم 15سالش بود. تازه سینه دراورده بود.برایش تازه سوتین خریده بودند. کوچکترین سایز.حساس بود.نمیخواست کسی نوار بهداشتی هاش را ببیند یا لباس های زیرش را..
رییسشان دو زانو نشست بالای ساک لباسها.. جلوی چشم برادرها و عمو مصطفی لبس ها را ریخت بیرون. دانه دانه وراندازشان کرد.
خواهرم داشت از پشت پنجره میدید.. ترکید از گریه. نشست به هوار زدن توی حیاط..
دستشان به جایی بند نبود. رفتند. آخر شب رفتیم خانه ی عمو.. بعد هم فرستادمان جنوب پیش پسر دایی ها ي مامانم. من را هم گذاشتند پیش دوست مامانم.

گفتم من حافظه ی وحشتناکی دارم. همه چیز توی خاطرم هست. یکسالگی هم یادم هست. چطور میشد اینهمه را یادم برود.
گفتم تحقیر شده بودم. جلوی دوستم.تا سالها بعد دلم میخواست کسی نپرسد چرا پدرت به مادرت فحش داده بود؟
چرا هوار کشیده بود؟
چرا هر روز دعوا بود؟
چرا مدام ساک مامان دستش بود؟
چرا پاسدارها دنبال پدرت بودند؟
دلم نمیخواست کسی با بابا من را ببیند. دلم نمیخواست تا مدرسه برساند م.
دلم میخواست بگویم پدرم نیست. مریض است.
میخواستم بودنش را پنهان کنم.میخواستم بودنش را انکار کنم. نمیشد. داشتیم شبیه ش میشدیم و این هم قابل انکار نبود.کم کم توانستم با بودنش کنار بیایم.یادم برود ان 6ماهی که از هیچ کدامشان خبر نداشتم را..
گفت : اشتباه کردی پیش من امدی.. باید بروی پیش یک غریبه.. روانکاو حق ندارد مراجع ش را بغل کند. محکم بغل کند. ببوسد.

تو ازون دسته آدمایی هستی که واسه هر چرایی , یه چون میخواد.
ازون آدمایی که مدام میخوان همه ی مسئله ها رو حل کنن.
یه وقتایی باید بعضی چیزا رو حل نشده رها کنی. به محض اینکه شروع کنی به حل کردن, تموم میشن. بعضی مجهول ها نباید پیدا بشن..

تو ازون آدمایی هستی که وقتی میرن سر جلسه امتحان تا تمام پاسخ نامه رو پر نکنن بیرون نمیآن..حاضری حتی با راه حل اشتباه بری جلو..جواب , غلط هم اگر شد , واست مهم نیست!
یه وقتایی برو سر جلسه.. واسه سوالایی که نمیتونی جواب پیدا کنی یه جای خالیه بزرگ باقی بذار, حتي وسط اون سطح خالیه بزرگ ضربدر هم نزن..بذار سفید ِ سفيد باقی بمونه..برو سراغ سوال بعدی..چه اصراریه که همه ی راه حل ها رو امتحان کنی تا به جواب برسی..
بذار بی جواب بمونن.ازشون بگذر.. توانایی ه زیادی میخواد سفید و بی جواب باقی گذاشتن بعضی سوال ها..

"بابام"

آدم یه وقتایی , یه شبایی خلوت ه با خودش. خلوت که میگم یعنی با خودش اروم ه. خودشو دوست داره. اصن خود بی گره یی میشه که میخواد.نه کاری هست که بخواد انجام بده و استرس داشته باشه. نه دیگه الزامی داره که تلفن بزن ه و دو ساعت از خرید امروز و کلاس دیروز و برنامه های فرداش حرف بزن ه.با خودش ه. امشب من با خودمم. با خودم دوستم. واسه خودم یه انگشتر درست کردم که چوبیه. بزرگه. توی اون ماگ نارنجی خوشحاله چایی ریختم و از شکلاتی که عصر خریدم یه تیکه گذاشتم کنار بشقاب و نشستم آروم عکسام رو نگاه میکنم.شر آیتمز م رو دوره میکنم و بعضی ها رو ان شر میکنم و فقط لایک میزنم.بعضی ها رو که فقط لایک خورده اد استار میکنم.با همه ی اینا با خودم خلوتم.صدای اروم موزیک هر شب هم نیست. فقط صدای فن کامپیوتر میاد و یخچال گاهی که روشن خاموش میشه.دختر دایی مامانم خوابیده تو اتاق کناری و هی یادم میره به روزی که داشت با شوهرو پسرش میرفت. اون روزا هم عینکش همینجوری کائوچویی بود بزرگ و من مدام یاد زنهای مومن و حزب اللهی می افتادم که پشت ماشین های گرون قیمت و بزرگ رانندگی میکردن.ولی خب ژانر متفاوتی بودن و اصلن همین تفاوتشون باعث شد دور بشن.

امروز دلم تنگ شد. دلم خواست گوشی رو بردارم شماره رو بگیرم و حرف بزنم. همینجوری. نشد.یعنی میدونم که حق ندارم. و همین خود به خود جلوم رو میگیره. الان که عکسای دو نفره مون رو میبینم دلتنگیم کمتر میشه. میفهمم بزرگتر شدم.دختربچه ی دلتنگ روزای دور نیستم که اشکاش زود سرازیر میشد و حاضر بود همه چیزی رو قبول کنه تا فقط حالش بهتر بشه. حالم خود به خود داره خوب میشه.. نه دلم میسوزه و نه اینکه اون احساس گناه و تقصیر همیشگی باهام ه. با خودم خلوتم. ارومم.فردا باید برم كلاس و برقصم , حتی اگه کفش هاش دیگه نباشه ..

پ ن: مثل همیشه که ته پستهای اروم و خوشحال کم میارم که چطور تمومش کنم, میفهمم که این هم مثل قبليها ابتر و ناقص ه و معلوم ه نگارنده به شدت از وضعیت اروم و بی دغدغه و بی غصه ش شگفت زده ست.