میگه قیافت یه جوریه انگار هیچی تغییرش نمیده.
8سالم بود.کلاس دوم بودم. جلد کتاب فارسیم تو مدرسه کنده شده بود. یادمه اول یه لایه کاغذ کادو بود بعد یه لایه پلاستیک .
یه دختره همکلاسیم  بود اسمش سمانه بود. قدش کوتاه بود خیلی.صورت گرد و تپلی داشت.انگار پرگار گداشته بودن یه دایره کشیده بودن توش چشم و ابرو کشیده بودن.
دعوامون شد.کتابمو چنگ کشید جلدش پاره شد.مامانم نبود اون موقع. یادمه اون سال از مهر بابام اوردم خونه خودش ور دل بقیه. خونه مامان بزرگم نبودم ززیاد.به نظرم اون موقع انقد اون حواشیِ نامادری داشتن  و جدا زندگی کردن زیاد بود که بابام دیگه حوصله جدا موندن من و حرفای بعدش رو نداشت.خونه بودم.شیفت بعدازظهر بودیم. تا رسیدم خونه کتابمو نشون خواهرم دادم گفتم دوباره جلدش کن.کتاب شیمی ش رو نشونم داد گفت امتحان دارم. نمیتونم.خودت جلد کن.لج کرده بودم. نشستم تو هال با قیچی و چسب و کادو . پلاستیک.
یه ساعت طول کشید تا تونستم قیچی رو درست دستم بگیرم. چپ دستم . قیچی هم نمیتونستم خوب دست بگیرم.داشتم سر چسب رو پیدا میکردم.با جدیت اخما تو هم. زنگ خونه رو زدن. خاله م اینا بودن. خاله هم همینجور گریه میکرد. بابام خونه نبود. شب دیر میومد.خاله م نشست رو لبه ی حوضِ تو حیاط زد زیر گریه.گفت حامد مرده. من از پشت پرده کرکره نگا میکردم همه چیو. به نظرم انقد اتفاق بدی نبود واسه آدمی که از 10 سالگی تو آمریکا تک و تنها بزرگ شده بود و داشت دکترای ریاضی میگرفت. وهمه چی بهم ریخته بود. مامانم حتمن برمیگشت.بابام دوباره به در بسته میخورد.
دوباره با همون جدیت قبل نشستم سر کتاب فارسی و چسب و قیچی. کادو نمیشد. فرداش و پس فرداش نرفتم مدرسه. بهونه داشتم.موندم تو خونه.فقد یادمه یه کیسه بزرگ تخمه آفتابگردون رو خوردم.هیچی تو صورتم عوض نمیشد. تنها چیزی که تو من قابل تغییر بود نگام بود. اونم بلد بودم یه جوری سرد و بی حالتش کنم که انگار نه انگار.

طبعن اون مستطیل آبی پایین سمت چپ.



جواب آزمایشا انقدر خوب بود که تا 12 شب موندم سرکار. دلم میخاس فقد کار کنم همه چی خوب بشه.
اون مستطیل آبی رنگ هم جواب اونهمه حال خوب بود.