وای به من..هزار بار هم بگویم کم گفته م.وای به این دیوارهای نیایش که هی تنگ میکنند عرصه را و له میشوم هربار بین شان..انقدر که در را باز کنم..
به رگ سوزانده م..کاش تکه تکه ش میکردند.به خونی که حالا از حلق بالا می اید..
وای به تو..وای به من و لب های خشک شده م و خشک شده ت که هوس بوسه ای نیست . این سیگار تلخ و پاکت مچاله و گلویم چه تلخ شده و خودم
تلخ
.
تلخ
.
هی نگاه کنم به لیوانها و دست تو و مدام هل میدهی شان و نابودی بی حد که رسیده از راه..
وای ..دست تو.دست تو..دست تو..انگشتها...
میرسم به پاکت سوم و نوشتنم می آید..ویاد من به خودم و سه روز پیشم و نعره هام..
به این اشکها و سایه ی خوابیده روی چشمها ی نخوابیده م و گوشه ی ورم کرده ی چشم و کفشهام که ندیدی و هرچه تکیه دادمشان به کاشی های مربع ماگ و ندیدی باز و به وقت رفتن و ایستادنم "من خالی از خوبشی و غربت/گیج و مبهوت بین بودن و نبودن" و دوباره وای وای وای وای وای به این سیگار که می سوزد و میسوزاند و سیگارمان رسیده انگار به خطش و این مربع قرمز و هی ترس هردومان از خاموش کردنش... و این محوی یواش صورتم و ت و چشمام و آت و دستهام و آت و من هم تلخ..
تلختلختلختلختلختلختلختلختلختلختلختلختلختلخ

Did I disappoint you or let you down?

Should I be feeling guilty or let the judges frown?

'Cause I saw the end before we'd begun,

Yes I saw you were blinded

and I knew I had won.

So I took what's mine by eternal right.

Took your soul out into the night.

It may be over but it won't stop there,

I am here for you if you'd only care.

You touched my heart you touched my soul.

You changed my life and all my goals.

And love is blind and that I knew when,

My heart was blinded by you.

I've kissed your lips and held your head.

Shared your dreams and shared your bed.

I know you well, I know your smell.

I've been addicted to you.

Goodbye my lover.Goodbye my friend.

You have been the one.

You have been the one for me.

I am a dreamer but when I wake,

You can't break my spirit -

it's my dreams you take.

And as you move on,

remember me,

Remember us and all we used to beI've seen you cry,

I've seen you smile.

I've watched you sleeping for a while.

I'd be the father of your

child.I'd spend a lifetime with you.

I know your fears and you know mine.

We've had our doubts but now we're fine,

And I love you, I swear that's true.

I cannot live without you.

Goodbye my lover.

Goodbye my friend.You have been the one.

You have been the one for me.

And I still hold your hand in mine.

In mine when I'm asleep.

And I will bear my soul in time,

When I'm kneeling at your feet.

Goodbye my lover.

Goodbye my friend.

You have been the one.

You have been the one for me.

I'm so hollow, baby,

I'm so hollow.I'm so, I'm so, I'm so hollow

این را نان استاپ گوش میداده.

تنهایی آب آلبالویت را میخوری.

تنهایی تا پارک وی میروی.

تنهایی تا تجریش هم میروی.

تنهایی برمیگردی.

به موبایلت نگاه هم نمیکنی.

نوشته :emrooz rooze jahanie doostaye tokhmie..

پاک میکنی.

از تلفن کارتی دانشگاه به خودت زنگ میزنی.

تنهایی دلت را خوش میکنی به موزیک عبری.تنهایی به رسف بیف ت گاز میزنی.

کلید را میچرخانی.

در را میبندی.

موبیل را به شارژر نمی زنی.

با بغض میخوابی.

داریم پاهایمان را تکان می دهیم.دور حوض آبی نشسته ایم.
خودم را میگویم.دلم تنگ شده بود چقدر! هاهاهاهاهاً!! اینها را با لهجه ی خودم بخوان.
داری زنگ می زنی هی.
بس کن.
من که گفتم بیا این چراغانی عروسی را تمامش کنیم.من از اول هم عاشق ترکاندن بادکنک بودم.
استاد طراحی مان سال اول بودیم میگفت اضافه کردن راحت است.کم کردن سخت است.زر می زد.تو باور نکن.من هم باور نکردم.

در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد حالتی رفت که محراب به فریاد آمد
از من اکنون طمع صبر و دل و هوش مدار کان تحمل که تو دیدی همه بر آمد
ای عروس هنر از بخت شکایت منما حجله ی حسن بیارای که داماد آمد
رخ برافروز که فارغ کنی از برگ گلم قد برافراز که از سرو کنی ازادم
گفتمش زلف بخون که شکستی گفتا حافظ این قصه دراز است به قران که مپرس

بادی نیست.آبی نیست.می نشینم لب حوض.بدون باد شال سبزم بین ماشینها گم میشود.تو هم گم میشوی.من را هم گم میکنی.بهتر.گوشواره هام هم سبزند.
چشم هام هم سبزند.
توی نور.
اینها را اولین بار یکنفر گفت.
این یکنفر هزار تا اسم دارد.
سال اول توی دانشکده هنرهای زیبا نشسته بودیم روی نیمکت سبز.این یکنفر هم نشسته بود انطرف تر.بلند شد.امد نشست کنارم.بعد همه ی اینها را گفت.گفت خنده تان خیلی قشنگ است خانم.گفت چشمتان توی افتاب سبز می شود خانم.گفت مژه هایتان بلندند خانم.
من آدم خود عرضه کنی ام نه؟
ما یک تابلو توی خانه مان داریم.یعنی داشتیم.پارسال که تو آمدی برش داشتیم.جایش هنوز سفید است.توی تابلو من داشتم می خندیدم.به کی؟یادم نیست.به گور پدرم شاید که امشب هزار بار هم بهش خندیدم.
داشتم میگفتم بیا این آتش بازی مسخره را تمامش کنیم.ما که عروس داماد نیستیم هستیم؟
عروس که خون دماغ نمی شود.می شود؟
من روزی 5بار مثل نماز یومیه ی واجب خون دماغ می شوم.بد هم نیست.سرم هم گاهی گیج میرود.
انقدر زنگ نزن.
09359459252 یی درکار نیست.از فردا.صاحبش سمیرا ست.این سیم را یکروز که داشتم به خاطر بدهی گوشی قبلی به گا می رفتم برایم خرید.که با تو حرف بزنم.
جفتش را هم دادم به تو
ولی ما که چیز خصوصی نداریم.داریم؟
نداریم.تختخواب ما هزار نفره است.هر کسی که بخواهی توش خوابیده.شاشیده..و خیلی کارهای دیگر که خوب نیست من اینجا بگویم.
تو هم انقدر زنگ نزن.

تازه برایت شعر گفته بودم..من عرضه ندارم..نداشتم..استادمان زر میزد.کم کردن کار راحتی ست.ولی باز تو هم باور نکن..من کم خواب نیستم..دلم زیاد میلرزد.دستم.سرم گیج میرود.می رفت.امشب.باید زیر چرخهای همان ماشین له میشدم..تقصیر تو نبود.از بی عرضه گی خودم بود..ترسو شده م..

برای پارسال بود اینها..داشتم یاد میگرفتم تن بدهم..ارام باشم..دست از سر خودم بردارم..

داشتم.

داشتم.

داشتم.

اینها حرف مفت است.تو باور نکن.اصلن دیشب و زیر پل سید خندان را هم باور نکن.من کور شده م.کر هم.من گم شده م.یکی باید من را پیدا کند.مثل بچگی..

تو هیچ کار خطایی نکرده ایی.تقصیر من هم نیست.
تقصیر لکه های خونیی بود که می رفت توی چاه.تو نبودی ان شب.نشسته بودم کف دستشویی.زل زده بودم به کاشی های سفید.بقیه نشسته بودند بیرون.می خندیدند.کف هال داشتند ورق بازی میکردند.
من هی بالا می آوردم.منتظر بودم بچه م را ببینم.
شبیه کداممان می شد؟من حکم کرده بودم که شبیه خودم باشد.من زحمت انداختنش را کشیده بودم خب!
گیر کار یک جایی بود که من هیچ وقت نفهمیدم کجاست.یعنی فهمیدم.ولی هی قایمش کردم.
من خیلی چیزها را می دانم ولی ادم هرچیزی که می داند را نمیگوید.
یادت هست داستان گم شدنم را برایت تعریف کردم؟
دروغ گفتم.ورژن آخرش را برایت گفتم.نسخه ی اصلی چیز دیگری بود.
باشد. یادم می ماند اگر آدم مهمی شدم پایین صفحه ی اول کتابت که امضا کرده ای بنویسم : هه! چه گهی خوردیم.
6سالم بود.رفته بودیم جنوب.دنبال بابام بودند.فقط به خاطریک کلت دسته نقره ای.
بی خیال. داشتم میگفتم.جنوب بودیم.همه جا.اهواز.خرمشهر.آبادان..ماهشهر..مادرم یک روز آمد دنبالم .چادر سیاه پوشیده بود.رویش را هم گرفته بود.خیلی همه چیز را جدی گرفته بود.انقدرها هم آدمهای مهمی نبودیم.باور کن.من اصلن عقده ی خود مهم بینی دارم.
تقصیر هیچ کس نیست.
رفتیم بازار عربها.
به خدا یادم است.دستم را ول کرد.مخصوصا.انگار می ترسید اگر پیدایمان کنند من چه بلایی سرم می آید.بگو توهم داری.
به درک.
من که نمی فهمیدم.یعنی هیچ کس نفهمید.بین آنهمه زن عرب سیاه پوش که پیدا نمی شد.ترسیده بودم.عر میزدم.رفتم دم مغازه ی کفش فروشی.به زن فروشنده گفتم مامانم.
دستم را گرفت.به خدا دیده بود که ولم کرده.
باور نمی کنی.برد دستم را داد دست مادرم.
داشت گریه میکرد.
بگو توهم داری.
به درک.
هزار بار این قصه ی مسخره را با خودم جویده م.بعد شد همانی که برای تو تعریف کردم.گفتم 6سالم بود.از خانه مان زدم بیرون.گم شدم.بعد همه افتادند دنبالم.کلانتری.همه.بعد پیدایم کردند.
راست میگویی/من قصه نویس بزرگی میشوم.
انقدر بزرگ که یکروز می نویسم امشب چطور از لای ماشینها فرار کردم.بعد همه چیز را می اندازم گردن خودم.خود گم کرده ی خود پیدا کرده ی 6ساله م.
تو هم یکبار یکجا توی یکی از قصه هات حتما بنویس که یک دختر بچه ی 6ساله چطور وسط میدان رسالت _اگر تا آن موقع میدان رسالتی بود _دستت را ول کرد و تو گم شدی.

بلند شد.چادرش را روي سرش مرتب كرد.سرش گيج رفت.دستش را گرفت به دسته ي نيمكت و نشست.چند بار سرك كشيد شايد منشي را ببيند.راهرو خيلي شلوغ بود.چيزي نديد.دلش بهم مي خورد.انگار چيزي تا حلقش بالامي آمد و دوباره برميگشت.چند بار دل دل كرد برود از منشي بخواهد زودتر از نوبتش برود توو.ترسيد چيز خوبي نشنود.صداي سرفه مي آمد.بعد انگار يك نفر از سالن پشت , خلط ش را تف كرد.دوباره دلش بهم خورد.ياد صبح افتاد.توي دستشويي روي سراميكها سوسك سياه بزرگي به پشت افتاده بود.تكان نمي خورد.در را كه باز كرده بود ديده بودش.دويده بود توي آشپزخانه به عق زدن.از خانه زده بود بيرون.نمي خواست روبرويش را نگاه كند.پسری نزديك بيست سال نشسته بود كنار مادرش و دستش را نوازش ميكرد.شايد حسادت ميكرد.به كدام نمي دانست.شايد به نداشتن هر دو.زن كر و لال بود انگار.پسر چند بار دستهایش را توي هوا تكان داده بود تا چيزي كه روي برگه ي سفيد توي دستش بود را به مادرش حالي كند.
جا نبود كسي بنشيند.بين نيمكتها هم مريضها ايستاده بودند.ياد سوسك توي دستشويي افتاد.ترسيد نكند يكجوري از لاي درز در بيايد بيرون؟فكر كرده بود مرده است كه انطور افتاده .نكند خودش را به مردن زده بود؟
منشي از توي راهرو اسمي را صدا زد.مريض نيامده بود.هر اسمي را كه صدا ميزد همه همديگر را نگاه مي كردند شايد بغل دستي شان باشد.نفر بعدي را چند بار صدا زد.بلند شد و توي راهرو با صداي بلند صدا زد .كسي بلند نشد.مردي كه كت و شلوار شتري رنگ پوشيده بود جلوي در اتاق معاينه ايستاده بود.برگشت توي جمعيت نگاه كرد, ببيند كسي بلند ميشود.كتش از پشت چروك شده بود و بالا رفته بود.دستهايش را يك ساعت بود كرده بود توي جيبهايش و تكان نمي خورد.
بلند شد و رفت جلوي ميز منشي ايستاد.به دفتر اسمها نگاه كرد.گفت سرم گيج مي رود.نمي توانم حتي بنشينم.مي شود به جاي اين دونفر بروم تو؟ منشي انگار نديده باشدش اسم بعدي را صدا زد.زن و مرد جواني بلند شدند.از كنار ميزرد شدند و رفتند توو.بعد انگار تازه ديده باشدش نگاهش كرد و سرد گفت نه.
خجالت كشيد.الكي با لبه ي چادرش ور رفت و برگشت سر جايش بنشيند , يك نفر جايش را گرفته بود.ايستاد كنار نيمكت.زني كه جايش را گرفته بود سرفه كرد.از بالاي سرش نگاهش ميكرد.زن دست كرد توي جيب مانتويش دستمال كاغذي ش را دراورد .يكدفعه جيغ كشيد.همه ي راهرو ساكت شد.مردها از جلو سرك ميكشيدند.زنها خم شده بودند ببينند كي بود.بي توجه خندديد.گفت شكلاتم از توي جيبم افتاد بيرون فكر كردم سوسكه! دوباره خنديد.يكنفر بلند نچ نچ كرد.فقط پسر روبرويي خنديدو براي مادرش با علامت تعريف كرد.مادرش بر و بر نگاه كرد.منشي سرش را تكان داد و زير لب چيزي گفت.مردي كه كت شتري پوشيده بود ريز خنديد.
نمي توانست سرپا بايستد.نشست كف زمين.صبح توي مترو روبرويش مادر و بچه نشسته بودند.پسر بچه 5 يا 6 ساله بود.بلند شده بود و توي واگن خالي مي چرخيد.چشمهايش را بست.احساس كرد كسي رويرويش ايستاده نگاهش ميكند.چشمش را باز كرد يكدفعه پسر از توي جيبش سوسك پلاستيكی يي دراورد گرفت جلويش.تا نزديك صورتش برد.ترسيده بود.خودش را عقب كشيد ولي جا نداشت.زن پسرش را صدا زد و بهش تشر زد كه بشين!. پسر ول نميكرد.همين جور از توي جيبش سوسكهاي جورواجور درمي اورد. فكر كرد خواب مي بيند.به ايستگاه كه رسيدند پياده شد و منتظر قطار بعدي ماند.
منشي نفر بعد را صدا زد.همان مردی بود كه كت شتري داشت.برگشت و لبخند فاتحانه اي به جمع توي راهرو زد و رفت توو.زن سرفه كرد.بلند شد خودش را تكاند.انگار هر لحظه به جمعيت توي راهرو اضافه مي شد.يادش افتاد فردا شب مهمان دارد.يكي از همكارهایش را دعوت كرده بود.آدمهاي توي راهرو را شمرد ببيند چند نفر شده ند.انگار قرار نبود نوبتش شود.سرش گيج رفت.يك ماه بود سرگيجه داشت.حتي وقتي مي خوابيد هم سرش گيج ميرفت.خوابهايش هم مي چرخيدند.همين همكارش آدرس اين دكتر را داد بود.داشت از روي سر آدمها مي شمرد شان.برگشت انهايي كه نشسته ند را بشمرد ديد پيرزني دارد مي ايد جلو.از لاي جمعيت خودش را رساند به همين راهرو. موهايش حنايي بود و از زير روسري سياهش پيدا بود.سرتا پا سياه پوشيده بود.گونی يي را هم مثل كيف از شانه ش آويزان كرده بود.عکس راديولو‍ژي يي را گرفته بود دستش و به هر كس مي رسيد نشان مي داد.فكر كرد حتمن ميخواهد به بهانه ي تومور مغزي بچه اش يا شوهرش گدايي كند.يك نفر آن جلو عكس را از دست پيرزن گرفت و با دقت نگاه كرد. و داد دستش دوباره.نفر بغلي هم دوباره عكس را گرفت.مرد از توي جيب كتش كيف چرمي قهوه ايش را دراورد و به زن پول داد.زن كرو لال برگشته بود و پيرزن را به پسرش نشان مي داد.
پيرزن جلوتر آمد.عكس را گرفت جلويش.عكس را گرفت.ريه ها بود.اول نفهميد.خوب نگاه كرد.توي ريه ها پر از دانه هاي سياه رنگ بود.منشي اسمش را صدا زد.شنيد ولي دلش بهم مي خورد.زن سرفه كرد.هي سرفه كرد.
دستش را گرفت به دسته ي نيمكت و دوباره به عكس نگاه كرد.توي ريه ها پر از سوسك بود.چادرش از روي سرش افتاد.مچاله اش كرد و از بين آدمها خودش را رساند بيرون درمانگاه.لبه ي جوب نشست و هي خواست بالا بياورد.كنارش رانگاه كرد.يكدفعه سايه ي سياهي ديد .ترسيد.فكر كرد سوسك است.اخودش را كشيد كنار.از توي آب جوب نگاه كرد.همان مردي ود كه كت شتري اشت.از روي حوب پريد و رفت توي خيابان..