یک نفر دارد توی من گریه میکند.دیشب خوابم نمی بُرد. اصلن از روزی که اسمم را صدا زده ، خوابم نمیبَرَد.واقعن با قرص میخوابم. آنقدر دورم از خودِ سابقم که یادم نمی آید یکزمانی ساعت 9 نشده توی اتاق خر و پف میکردم.خوابم نمیبُرد و تمام مدت  ارغوان گوش دادم و اشک مثل رود گنگ از چشمهایم میریخت پایین. میریخت روی بالش و صبح ،  بالشم شور بود. بیدار شدم رفتم حمام. میخواستم روز اول مهر توی ترافیک نمانم .موهایم را الکی خشک کردم و خب واقعن عالی شده بود موهام.یعنی هنوز هم هست و من دلم میسوزد چرا امروز قرار نیست بروم  آنجا و او مرا ببیند با این موها.

دیشب تمام مدت فکر کردم همه منتظرند اتش من بخوابد تا با قیافه ی عاقل اندر سفیه بیایند سراغم که هه! دیدی هیچی نبود.که خب طبعن جواب من "گه نخور لدفن" خواهد بود.

به "پ" اسمس دادم که فردا زود بیا شرکت.برایت تعریف کنم. جواب داد خب. جواب بهتری وجود نداشت.انتظار من زیاد بود. مثلن دلم میخواست بپرسد  چی شد|؟ چیکار کردین؟

موهام تاب خوردند و بزک دوزکم که تمام شد فکر کردم چه بد. کی تضمین میکند دفعه ی بعدی که بروم انجا  و از قضا او هم هست ،موهایم همین شکلی فر و تاب بخورد توی هوا برای خودش؟ کی تضمین میکند همینقدر چشمهام برق بزنند؟

روی کاغذِ دم دستم نوشتم : صبح ساعت 5:10 بیدار شو برو حموم. اول موهاتو با اون شامپو دوکری بشور. بعد که شستی با اون و صورتت رو شستی ، یه بار کم از اون شامپو قرمزه که تازه خریدی بزن ، بعدم از ماسک موهه یه کم بزن نوکِ موهات که نرم بشن. اومدی بیرون با هوله خوب خشک کن و از سرم مو کم بزن رو موهات ولی چرب نشه.فقط به نوک موهات بزن. بعدش چاییت رو خوردی. صبحونه ت تموم شد برو سشوار کن. فرقتو اینجورکی باز کن. همین شکلی میشه.

کاغذ را  چسباندم به اینه ی سالن و نه آینه ی روبروی دستشویی. همان پست لیمان را که پرینت گرفته م و چسبانده م به دیوار روبروی تخت، خواندم. هدفونم را گذاشتم توی گوشم و مانتوی سبزِ عراقی م را پوشیدم. شلوار سرمه یی و شال سبزرنگی که آنروز توی سینما سرم کردم و رفیق حقوقدان کلی ازم تعریف کرد بابتش.وسایلم را برداشتم  و زدم بیرون.

تمام دیشب بیدار بودم. از ساعت 9 توی تخت رفتم و ساعت 1 به زور خوابیدم.هر نیم ساعت بلند شدم ایستادم روبروی پنجره و به حیاط پشتی همسایه خیره شدم.سیگاری هم نیستم که بگویم سیگاری هم اتش زدم و خیره شدم. نه. دستم را گرفتم به تخمم و نگاه کردم به پنجره های روشن. به ساعت 10  که سین از انجا میزند بیرون و میرود خیابان پشتی و خانه شان آنجاست. به دلم که انگار یک بادکنک بزرگ توش جا داده ند و میخواهد بترکد از بس بزرگ شده.ازینکه نمیتوانم برایتان  بنویسم چطور لامصب فلان روز ، آنجا ، با پسرک عموبازی میکرد و حرف میزد و من دلم غش میکرد از بس جذاب بود و به قول رفیق حقوقدان با اینکه اتفاق سک سی یی نیست ولی چند برابر طرف را جذابتر و سک سی تر میکند. چطور بنویسم ایستاده بود روبرویم و ارغوان میخواند و من انروز سر عباس اباد به رفیق گفتم ارغوان تا آخر عمر مثل بخت گمراه نامجو خواهد گاعید.چطور بنویسم از لحظه یی که داشت دنبال چیزی توی کشو میگشت و من خیره بودم به دستهاش. از چند روز قبلش اسمم را صدا زد و کنار هم دنبال یک چیزی گشتیم و پیدا نکردیم و قول داد بار بعد پیداش کند. از حس هام باید چطور بنویسم وقتی انقدر گُنگ و نا تمامند. از همشهری داستانی که بهش دادم بخواند و توی ان شماره، صفحات پر از دست‌خطِ من‌ند و من به امید اینکه صفحه ی ... بخواند و خطی که من زیر جمله کشیده م را ببیند تا انجا رفته م.

اینکه همه چیز به طرز بی رحمی شبیه 8سال پیش شده و من هر روز سردم است و گوشی را انقدر نگاه میکنم که خسته میشوم.

همه چیز بی رحم و رقیق و پا در هواست. به "ب" گفتم هیچ چیزِ اینها شبیهِ هیچ کس نیست.

آقای رییسِ عزیزم! انقدر توی اتاقت سیگار نکش.خفه شدم. من عاشقم. من حالم خوش نیست. من روزی 80 بار ترانه ی "برای من" گوگوش را می شنوم و سیر نمیشوم.روزی هزار بار دلم میخواهد خانه مان کمی شمال شرق تر بود بلکه یکجایی به جز انجا ، می‌دیدم‌ش.روزی هزار بار دلم میخواهد  میتوانستم نامه بنویسم  مثل قرن نوزدهم و بدهم بارونی چیزی نامه را به دستش برساند و روزها منتظر جواب نامه بمانم.

*احمدرضا احمدی

و سین با همه ی حرفها و حدیثها ، با همه ی قضاوتهایی که داشتم باعث شد رییس‌ش را ببینم و اتفاقن چه خوب که رییس را دیدم. رییس خوشرو و مثبت بود. جواب مثبت داد به کارمان.

سین ساعت ‛5:17 عصر روز یکشنبه به من زنگ زد و خبر داد که فلان ساعت بروم آقای رییس را ببینم.خب "ف" اینهمه زور زده بود این وقت را بگیرد و نشده بود و حالا سین مثل این شوالیه های درست و حسابی وارد صحنه شده بود. داشتم تصورش میکردم توی تی شرت مثلن آبی کمرنگ ش.یا خدا. یعنی همین جا باید چراغها را خاموش کرد رفت کربلا و برنگشت. بله. متوجه هستم. جوگیرم و انگار خیال ندارم کمی عادی تر و معمولی تر با قضیه رفتار کنم و انگار خیلی هم راضی هستم که خب به جهنم. هوم؟

غزاله گفت می رسانمت.نشستیم و هی گاز داد توی صدر شلوغ. گاز دادن توی صدر که نهایتن جای دو تا و نصفی ماشین توش هست الان، کار ممکنی نیست ولی غزاله هی گاز میداد. گفتم میکوبی که نکوبید.گفت آخه ملومه عجله داری بابا. میخام برسونمت. بعد همه ش دستمان را میکردیم توی کیسه ی آجیل و تخمه و همینجور که تخمه را لای دو تا دندانِ بالا و پایینمان میگذاشتیم و چلق میشکست، حرف میزدیم. البته بیشتر با اصوات نا معلومی مثل اووم.ههوون؟ ننن. هه ههه.خمبببب؟ و عجبا می فهمیدیم هم.

سر دولت پیاده شدم .رفتم به سمت سین و بالاخره ساعت 7:20 رسیدم . قیافه ی ادمِ کلافه گرفتم. خریت؟ نتچ. میخواستم مثلن بی تفاوت باشم. بگویم اییی، چه گرم بود. اصلن چرا همین امروز که من گوز گوزم از خواب و برنامه داشتم بروم کپه ی مرگ بگذارم زنگ زدی بیایم.که طبعن نگفتم. بعد رفتم جلو کیسه م را گرفتم رفتم اتاق رییس.بیرون آمدم ایستادم یک نگاهی به کل مجموعه کردم و گفتم هییی تا 22مهر پایم را اینجا نمیگذارم که طبعن چرت گفتم ولی میخواهم مقاومت کنم و نروم تا روز قرارم با رییس برای قطعی کردن معامله مان.

همین طور ایستاده بودم جلوی قفسه آمد از پشت سرم رد شد رفت به سمت "میم" و من رفتم پشت سرش گفتم سین جان ممنون و فلان و ال و بل و اینها. انتظار نداشتم بپرسد چی شد؟ که پرسید. زود مثل برق خداحافظی کردم رفتم ان طرف خیابان تاکسی بگیرم و جوری ایستادم که ببیندم و دید.سوار شدم، امیرحسین از صندلی عقب زد روی شانه م.تا 4راه با هم رفتیم بعد تا خود هروی داشتیم میخندیدیم به مرد مفلوک که 8میلیارد داده بود تا زنش طلاق بگیرد. خنده نداشت نفس ماجرا. ما یاد یک مزخرف افتادیم از زمان خودمان بعد هرهر کرکر. پیاده هم که شد "آ . الف" رفیق خوبِ نه خیلی قدیم، زنگ زد که بیا لرد پارک. رفتیم نشستیم تا ساعت1.همانجا قرار شد برادرزن موهومِ "آ" بیاید من و ال را بگیرد و پاسمان را بگذارد کف دستمان و تمام و بعد داستان های خارز مارز و اینها بود.حرف جنگ و در رفتن از مملکت و یک مشت خزعبل که خب به خودی خود مایه خنده بود.

رسیدم خانه. یخچال تمیز کردم. ساعت شد 3. خوابیدم.بیدار شدم. دوش گرفتم.گورم را گم کردم به سمت شرکت.دامن پوشیدم که فقط یک کم حالم به شود و هنوز نشده، انقدر که رفته م توالت و برگشته م.همین الان هم دوباره مدیر سابق تلق تولوق کنان به سمت واحد ما می امد ، انگار پشیمان شد و برگشت و دور شد.یکجوری دور شد که آدم مثل بدبختها دلش میگرفت و اصلن این شکل خوبی نیست توی ذهنت مدام تصویر بسازی از با هم بودن و خرابش کنی. آخر سر بماند یک مشت خرده پاره و بدانی منتظر چیز بیشتری نخواهی ماند.دیشب موقع برگشت از لرد، با "آ" هی حرف زدیم. گفت دختر برو بگو. هیچ اشکالی ندارد. گففتم موضوع گفتن نیست.موضوع چیزی فراتر از اینها ست که گفتنی نیست. نه اینکه این آدم با بقیه آدمها فرق داشته باشد. مراسم داشته باشد البته که نه! یک خری مثل بقیه، فقط هنوز ازگل بودنش را نشان نداده ولی.

همین.

من حالم بد است. این را خیلی وقت است همه میدانند. حتی پدربزرگ شوخ و شنگِ سرحالم هم تازگی ها به وقت دیدن من رو ترش میکند.

حال بدی م دلایل خودش را دارد.هر کس ممکن است حالش بد باشد- چشم بسته غیب که نه، ولی گلواژه ی خوبی تفت دادم- این را گفتم چون حرفم یادم رفت. حرف مهمی بود. درباره سین و اینها نبود. بله رفقا! میدانم حالتان دارد از من و سین و همه ی این توهم مسخره بهم میخورد انقدر درباره ش حرف زده م ولی چه کنم؟ مجبورم. بله . مجبورم. چون چیزی برای دل خوش بودن بهش ندارم. من همین دیشب پای جی تاک داشت حالم از خودم بهم میخورد ازینکه مثل یک تپه ع ن نشسته بودم جلوی کامپیوتر و هی داشتم از همه قابلیت های مسخره م استفاده میکردم تا طرف، در ان سوی ابهای نیلگون اقیانوس ارام دلش برای من برود بلکه گورم را گم کنم بروم راحت شوم از این همه کش مکش های هرزه ی جنده شده ی درونی و بیرونی. از اینکه هر روز به هر بهانه یی اشکم سرازیر نباشد. ابلهی که من باشم! فکر میکنم اگر بروم مثلن کنار سواحل فلوریدا یا هر قبرستان دیگری غیر از اینجا، غول چراغ جادو با مایو میزند بیرون و تمام! من حالم خوب میشود.گریه نمیکنم. ناخنهایم را نمی جوم.

وا حسرتا. وا حسرتا.حتی آقا غلامی هم دست و پا چلفتی شده.دلبری نمیکند. چایی هایش مزه ی همیشه را نمیدهند.اصلن تازگی ها برایم قمبل کج میکند. میگویم غذایم را گرم کنید لدفن، میرود 1ساعت بعد برمیگردد.

دنیا همین شکلی ست.آدم های تازه که می ایند تو اَخ و تف میشوی.والا.کارمند های جدید امده ند فعلن سرش گرم آنهاست.دلم میخواهد همین الان راه بیفتم بروم طبقه پایین جلوی اتاق کیلو وات بایستم بگویم عزیزم گوگولم قشنگ خفن! یکجوری از چشمم افتاده یی انگار مُفِ شتر افتاده باشد بین ریگهای کویر.اصلن یکبار دیگر این مدیر سابق تق تق تق با ان کفشهای پاشنه 20 سانتی بکوبد بیاید این طرف گیسش را میکشم.به خدا خسته م. من دلم به همان تیک تاکهای ساعت 9شبیِ با سین خوش است. به همان وقتهایی که ایستاده با جلال حرف میزند و دستش توی جیبش است و من هی دلم میخواهد از بین همه ان کمدها نگاهش کنم که انقدر جذاب است.توی انتیگونه دیالوگِ جنده یی هست که هی میپرسند از هم فلانی تو تا حالا عاشق شدی؟ فلانی هم هر بار عشق را ربط میدهد به تنبان و زیر تنبان.بد هم نمیگوید.من موقع اجرا مدام سر این دیالوگ، می کوبیدم به بازوی بغل دستی ، رفیقمان میگفتم هعییی.بعد همان رفیق بغل دستی دیشب کلن توی صورتم کوبید که حالش از حرفهای من درباره سین بهم میخورد و بهتر است ساکت شوم انقد سین سین نکنم.

"ب" نوشته بود دخدر جان! پاشو بیا خانه ی "ایی". من هم نوشتم خفه بابا. حو.صله ندارم.در عرض 10 دقیقه مثل سگ پشیمان شدم.مثل سگی که استخوانش را میفرستد برای انجمن حمایت از فلان.این یک داستانی دارد که بعدا تعریف میکنم. حالا اینها به کنار. بیخود نیست برای کمک زلزله و هر کوفتی این سلبریتی ها را میفرستند جلو.مردم خرند. عقلشان به چشم کورشان است.آدم معروف بگوید بپر توی چاه ! میپرند. حالا تو خودت را بکش بگو بپر توی چاه. خودت میپری و طرف نمی پرد. مثل چی نشسته م اینجا بدیهیات را باز میکنم دوباره برای خودم توضیح میدهم.حالا دنیا هم پر از گره و ناشناخته نیست که منتظر ما باشد. به خدا نیست. همه گره ها باز شده ند.با چنگ و دندان برای اینکه امثال من بیکار بمانند الان.این را گفتم که بگویم یک چیزهایی ساخته بودیم خودمان تبلیغ کردیم کسی نخرید رفیقمان تبلیغ کرد همه خریدند.حال بهم زن نیست جدا؟

خانه کثیف است. دو شب است خانه نیستم.اصلن نمیدانم چه خبر هست.منتظرم بروم بیفتم به جان یخچال.جا میوه یی بوی گه گرفته بود نمیدانم چرا.سرم درد میکند. چشمهام هم.بعد مدام فکر میکنم به خطر فلج شدن مادرم. دوس دارم سرم را بکوبم توی دیوار از بس به دردهاش فکر میکنم.مثلن ادم کش بخرد بندد به موهاش.افاقه میکند؟ نه. دیشب خریدیم.ولی فایده نداشت. حداقل برای من.حرف زنی بود که خودش را از پل ازادی انداخته بود پایین.افتاده بود روی زانتیا و نمرده بود. درد ندارد؟ بخواهی بمیری بعد تالاپ بیفتی روی ماشین یکی و خسارت هم بدهی؟از دیشب مخم گیر کرده پیش زن.زن ها. بعد دوباره مثل مگس که بپرانی ش از خودم دور میکنم فکرشان را بلکه راحت زندگی کنم.حرف بیشتری نیست جز اینکه امشب شاید ببروم رییسش را ببینم. گفتم رییسش. یاد دیشب افتادم. اشتم غر میزدم که بله ! این رییستان هی میگوید هستم 8 شب به بعد ولی نیست هیچ وقت. حالم بد شد انقدر امدم اینجا. مارِ دروغگویی که من باشم! یکی بود میگفت ببین! خودتی. از خداته.ولی کسی نگفت. بعد یکهو خیلی شروع کرد تفت دادن درباره رییسش.یکجور خوبِ قربان صدقه بروم برایت ی حرف زد که نزدیک بود دستش را بگیرم بگویم ببین! الاغ! یه بار بیا بریم این بغل بشینیم حرف بزنیم. بیا.

بعد من باز حین شوخی های جدیش درباره رییس ش مثل قبل ترش مستاصل و داغان بودم. کیسه را از دستم گرفت برد نگه دارد تا رییس بیاید.

این بود اخبار جهان و من و سین و شرکت