سه سال پيش.ديشب.ساعت 12 شب.همين تا لحظه اي كه فقط خطوط چهره ت را كه بيجان بود ميان پارچه ي سفيد روي نگاتيو ثبت كردم.و امروز به تكرار اين سه سال دهان مهمانها مثل غاري باز مي شود اجيل هايشان را بالا مي اندازند و خوبيهايت را مي شمارند.ديگر قبول كن اشكي نمانده.من اما چيزي براي گفتن ندارم.سه سال است مغزم را مي كاوم اما چيزي كه ما را نه از بعد عاطفي و نه هيچ بعد ديگري پيوند دهد پيدا نمي كنم.مينا مي تواند بواسطه ي ارام بودنش, رنگ چشمهايش كه تو را عميقا ياد زنهاي روس مي انداخت, تسليم بودنش/خودش را به تو نزديك كند.برادرها به خاطر هوش چشمهايشان نه پسر بودنشان.من؟زيبايي م چشمگير نيود.نمي توانستم با ان قشر به قول خودت فرودست همدردي كنم چه برسد به اينكه نزديكشان شوم.خواسته هايم و اين روحيه ي باز به قول خودت بيش از حد رمانتيك كه حالت را به هم ميزد.ايده ال گرايي مشمئز كننده.اما ديروز عكسها را يكي يكي نگاه كردم.فيلمها را و حافظه م را.من و تو در يك چيز به هم مي رسيديم.همان همدستي پنهانيمان براي با هم خنديدن.با هم گريه كردن و حرص دادن احمقها.گورخرها و سكوت هاي طولاني مان.صدا به صدا نمي رسد.هر كس خاطره اي از تو تعريف مي كند.من به تنها تصويري كه در ذهنم دارم قانع شده م.هر دويمان با هم شاديم.من وسط هال ايستاده م.پيراهن صورتي يواش با سر استينهاي سفيد تنم كرده ند و. تو پيك شاديم را جلد مي كني.ارام ضرب مي گيري روي ميز و من بيخود دست و پايم را توي هواتكان مي دهم و دامنم را هوا مي كنم.صداي خوبي داري: دختري دارم شا نداره/به خوشگلي تا نداره/به راه دورش نمي دم...

*از آرشیو دو سال پیش/عید 85

ناخونامو با دقت لاک میزنم..چون دوست دارم..بوی لاک..انگشتهام و لاک خوشرنگ..
موهام رو هم دوست دارم..یکجور عجیبی شدن و مطمئنم دوست داشتن این چیزا منو از خوندن اون کتاب لالیک و تاثیرش بر طراحی قرن ما منصرف نمیکنن..
از ئه سرین به خاطر دیروز ممنونم..به خاطر همه ی حرفها..
خوشحالم..و منتظرم که فردا برسه..قرار همیشه ی ما..
جایی که فقط مال ما دوتاست..
میخوام از پنج شنبه ها ظهر بنویسم..از مرغ اون روز..از سبزی اون شب که با هم پاک کردیم..از گردوی آبدوغ..
میترسم..میخوام تمام این لحظه ها رو توو مشتم نگهدارم..نشون هیچ کس ندیم..واقعی ن. سیرک دیشب و خنده های من واقعی ن..
خوشحالی قهرمانی اسپانیا واقعی تره یا خوندن تاریخ طبری؟ ما که دیالوگ تک تک فیلمایی که دوست داریمو , میبینیم واقعی تریم یا اونایی که هر جمله رو از جهت بار دراماتیک بر خواننده بررسی میکنن؟(!!!!)
میذارم آدما خودشون قضاوت کنن..شادی دویدن و قدم زدن و خستگی در کردن توو جاده ی تندرستی واقعی تره یا نشستن توو کافه های دلگیر و تاریک شهر؟ هیجان و راحتی خیال و نترسبدن هام و آرامشی که جلوی چشممونه واقعی تره یا توهمای بی سرو تهی که تا قبل ازین با آدما داشتیم؟
خودت بگو..می خوای بترسی و با دلشوره بخوابی یا بخندیم و پادشاه و سلطان بانوی جزایر ساندویچ جنوبی باشیم؟

ممنونم..از همه ی ونایی که یه روز اومدن توو زندگیم..عاشقشون شدم یا عاشقم شدن..درسای بزرگی بهم دادین..
از همه تون به خاطر دروغای بزرگتون/کوچیکتون ممنونم.شما هم باید از من متشکر باشید..به خاطر خنده هام..صداقتم..عصبانیتای بی جام..غر زدنام و همه ی مهربونیام..مهم نیست الان کجایید..مهم اینه که اگه یه بار دیگه اتفاقی همدیگرو ببینیم توو دام هم نمی افتیم..میخندیم..از کنار هم با یه خنده ی پرمعنی رد میشیم..شایدم زیر لب چیزی نثارم کنید..مهم نیست..چون اگر شما ها نبودید من هیچ وقت نمی فهمیدم دروغای به این بزرگی هم میتونه وجود داشته باشن..به خاطر وجود شماها من از دنیای کودکانه و ساده ی فانتزی م دل کندم و پرت شدم به دنیای عجیب و واقعنی که یه روزی همه مون باید واردش میشدیم..و باعث شدید من خیلی زودتر از چیزی که فکر میکردم یا در طالع م نوشته بودن بزرگ بشم.
اگر شما نبودید من الان بعد از این همه سال یاد نمیگرفتم که اینطور بی حساب و کتاب..بدون درد و خونریزی..بدون ذره ای شک و دودلی یی- که نثار شماها تا قبل ازین میکردم- او رو دوست داشته باشم..
من از همه ی اتفاقای بد این همه سال ممنونم..اگر اون روز جلوی سینما عصرجدید سوغات ایتالیا دور ریخته نمیشد/اگر اون شب توو زمستون یکی واسه همیشه نمیرفت/اگه عید اون سال یکی منو جا نمیذاشت/اگه همین اسفندی که گذشت من اونهمه درد نمیکشیدم ..اگر اونهمه گریه نمیکردم..اگر اونهمه مشت به دیوار نکوبیده بودم ..او نبود..من نبودم..

من از همه تون متشکرم که واسه همیشه بی خیالم شدید..

برگرد.نگام کن.هيچ سلاحي ندارم..حتي حرفامم نمي تونن کاري کنن واسم..يادته خونه چه سرد بود؟ ساکت بود؟يادته اون شب اومدم نشستم روي همين مبل؟روبروت نشستم و گفتيم و گفتيم؟

بليطاي شيراز..برو و بيا..مهموني.فيلم ديدن..خريد..کافه ي ليلا..تاتر..سبز بنتون..پياده روي وليعصر و ..
حالا چه دوري ترسناکي/چه سکوت ترسناکي ..ديگه مهم نيست پامو کجا ميذارم..روي زمين..رو آسفالت داغ..رو استفراغ بچه..گه سگ..
بايد پا شم ولي نمي تونم..صبح آروم بيرون اومدم..ولي فکر نکردم هيچ وقت برنميگردم..من بايد خودمو ميدادم به حلقه يي که دورم بود..من هيچ وقت نتونستم خودمو بسپرم به دستايي که دورم حلقه زده بودن.بازم نگام کن..سکوت تلفن..چيزي که ميره و نمياد..ديگه حتي از حرفامم کاري ساخته نيست انگار..