آمدي تا بار ديگر
جان بگيرد غصه‌هايم

فك كنم برم همينُ تتو كنم.دنبال يه چيزي بودم كه گول نزنه ببينده رو.

سه روز و سه شبِ تمام باران باريد.من همانطور كه روي تشكِ نازكم خوابيده بودم مي‌گفتم الان دارد تهران برف مي‌بارد.اراك زمين سفيدِ سفيد شده. فلان شهر و بهمان شهر شايد هنوز قطره‌يي باران نباريده.درياي خزر طوفاني‌ست .خليج فارس را تا الان داده‌ند به عربها و وقتي برگردم تلويزيون را روشن كنم ميفهمم هواپيمايي سقوط كرده و 150 نفر كشته شده ند يا توي تاكسي كه نشسته‌م راننده پيچ راديو را كه باز كند گوينده ي اخبار مي‌گويد باراك اوباما امروز در سعداباد با رهبر انقلاب ديدار كرد و به تنها چيزي كه فكر نمي كردم اين بود كه مجبور شوم سه روز زودتر چمدانم را بگيرم دستم و برگردم سرجايم و مادري هم در كار نباشد كه بغلش كنم.

همانطور كه خوابيده بودم روي تشكِ نازكم, پاهايم را تكان مي‌دادم.با موهاي فر بي اغراق زيبايش آمد تا دم در اتاق نامه‌ش را بدهد و برود. نوشته بود :صبر كن.
از همان روزِ اول كه آمدم قرار گذاشتم با خودم كلمه يي از روزهايي كه گذشت حتي كلمه يي كه ياداوري‌م كند جايي ننويسم.
ديشب به محمد دفترچه‌ي كوچكم را نشان دادم پر از نشانه‌هاي دور و نزديك بود از تمامِ روزهايي كه فقط خوابيده بودم, بيدار شده بودم و كنار چشم بستن و باز كردن هايم گاهي دست كشيده بودم به درختها و راه رفته بودم و به رديفِ دندانهاي سفيد و يكدست صافِ كيانا فكر كرده بودم.به آبخوريِ دبيرستان. به كلاسهاي طراحيِ دانشگاه , به مجسمه ي بز.به پاستاي شماره‌ي 6 آقا شيرازي. به كباب ترش.به پيتزاي بيكن‌ي كه با نسيم خورديم و بعد تا دم خانه‌مان من همه‌ش را بالا آوردم.

روزاول كه باران باريد زمين شبيه يك روزي شده بود.داشتم هوله‌م را از روي چمدانِ بزرگ و سنگينم برمي‌داشتم.همان چمدانم كه توان كشيدنش با من نبود و اصلن شايد براي همين دوباره برگشتم و گذاشتمش توي كمد ديواري, تا شب خيال كردم كه كدام روز باران باريده بود و من همين طور بوده‌م, يادم آمد اول دبيرستان با ميم.ب از دبيرستان تا خانه پياده رفته بودم و باران همين شكلي باريده بود.

حالا همه‌ي خاطرات من را مثل كوهي از لباسِ نشسته و دست نخورده و مچاله كه از توي چمدانِ از سفر برگشته وسط اتاق مي‌ريزند , گذاشته‌ند وسط و من دارم نگاهشان مي كنم .
خواهرم زياد نمك به غذايش مي‌زد.ديده شده كه به شيريني‌ش هم نمك زده در بچگي.در همه‌ي مهماني ها همه بدون استثنا به خواهرم مي گفتند انقدر نمك نخور.چقدر نمك ميپاشي روي غذا.آخرش كور ميشي تو انقدر نمك ميخوري و خواهرم بي‌توجه به همه اين حرفها نمكدان را مثل هواپيمايي كه سم روي مزرعه مي‌پاشد , ميگرفت روي بشقاب غذايش.خواهرم بالاخره عينكي شد. آن هم به خاطر ژنتيك نه چيز ديگري.شايد اينكه زياد و از جلو به تلويزيون خيره مي‌شد هم تاثير كمي داشت ولي ژنها كار خودشان را مي كنند.
خواهرم اولين دختر فاميلمان بود بعد از عمه‌ي پدرم _آن وقت ديگر دختر محسوب نميشد ولي تا آن روز تنها زن عينكيِ فاميل بود_ كه عينكي شد.بعد از ان كه عينكي شد همه‌ي فاميل دوباره با همان لحن هميشگي تكرار كردند توي مهماني ها كه ديدي انقدر نمك خوردي كه عينكي شدي؟ ديدي بالاخره نمك چشمهايت را ضعيف كرد؟ ديدي ما راست و درست گفتيم؟ ديدي؟ و خواهرم همچنان نمكدان را مثل هواپيماي سم پاشي روي غذايش ميگرفت.
من سومين نفري بودم كه عينك ي شدم.ولي هيچ وقت نه جلوي فاميل نمكدان را روي غذايم گرفتم و نه عينكم را تا سالها بعدش به چشم ميزدم.

روز دوم انقدر باران باريد كه من خسته شدم و رفتم توي حياط نشستم منتظر تا وقت ناهار برسد.نه ميشد چيزي نوشت نه ميشد خواند نه ميشد خودت داروهايت را توي دستت بگيري بروي يك گوشه‌يي روي جلدشان را بخواني.نه حتي ميشد به كسي لبخند زد.گلدان وسط باغ را نايلون پيچيده بودند كه سرما خرابش نكند.حتي جاي گلدان را هم نميشد تغيير داد.عطر نداشتم تا به خودم بزنم كه وقتي سرم توي يقه‌م فرو مي‌كنم بوي خوبي بپيچد توي سرم.همه ي اين روزها تنها و تنها تنم را بو كشيدم و حالا هر بوي ديگري ازارم مي‌دهد.
رفتم توي غذاخوري سيني م را برداشتم ناهارم را خوردم.بيرون كه مي‌امدم راضي بودم از دنيايي كه توش كم نيستند ادمهايي كه به سيبشان هم نمك مي‌زنند و من خجالت نمي‌كشم و راحت نمكدان را ميگيرم روي سيب سرخي كه با غذا داده‌ند و گازش ميزنم و روبرويم حداقل ده نفر ديگر نشسته ند كه دارند همين كار را مي‌كنند و از شوري قاطيِ شيرينيِ سيبشان راضي‌ند.


روز سوم آمد كنارم نشست و تمام مدتي كه زانوهايش را از درد بغل مي‌كرد و سرش پايين بود ,نگاهم مي كرد به اميد جواب.
من داشتم گردنم را مي‌چرخاندم روي موهاي صاف و بلندي كه جلويم بودند و درد از گردنم تا اخرين مهره‌ي ستون فقراتم ميرفت و برمي‌گشت و كسي هم خبر نداشت از خوابهايم.از ماشينِ مژگان كه خودش فرمان را چرخانده بود تا با ماشين برود پايين و چيزي از صورتش باقي نماند .يعني ميشد يكشب توي خواب داد زد يكي ان دو تا بچه را از توي اتش بيرون بكشد و كسي گوش ندهد كه نداده بود و هر دويشان خاكستر شده بودند.ولي مطمئن بودم روزي كه برگردم , دم در كه منتظرم, پيدايش مي‌كنم بين بچه ها و از دندانهاي جلويش كه بزرگ بودند و صاف و بدون هيچ ردي و شكستگي, تعريف مي‌كنم.
نشد. حتمن نبايد مي‌شد.

روز چاهارم دارد باد مي‌ايد.باد سرد.بابابزرگ صبح زود زنگ زد گفت: ســــــــلام اي پادشهِ خوبان.چرا اينجايي دوباره.
گفتم :نشد.
گفت : داد از غم از تنهايي .عجب.عجب.و مطمئنم همينجور داشت سرش را تكان ميداد و از در خانه‌ش ميرفت بيرون.
و اينكه شب دوباره برگردد خانه‌ش و فرد ا صبح مثل هر روز زنگ بزند و همين ها را تكرار كند بعيد است.