بيرون كه مي آيم كم مانده يقه ي خودم را هم بگيرم.
من چيزيم نيست..كمي گريه كرده م.
حالم ولي بد نيست..
به همه ي تلفنها جواب مي دهم..ولي چيزي نمي شنوم.فقط براي ادب..كدام ادب؟
من اينجايم..گل گاوزبان براي اعصاب خوب است..اوه..نه..تمدد اعصاب..ولي براي يك گاو هم آيا تجويز مي شود؟
دكه هاي روزنامه فروشي..من كه روزنامه نمي خرم..من كيهان دوست دارم..كاغذ باطله..گاهي مي دهم عكسم را توي اطلاعات چاپ كنند شايد پيدايم كردند..
ياد آن مرد كركي مي افتم كه تنش كرم داشت..زوال..اينجا هوا سرد است..زياد..اينجا پشت كوه نيست..باور كنيد..كارخانه دارد زياد..صنعت اينجا بيداد ميكند..تمدن..اينجا من كتابهاي قديمي خوبي پيدا ميكنم..
مثل امروز..
باور نميكنيد؟..رمان حرف و سكوت ..
مثل هميشه از همان آقاي كنار روزنامه فروشي..
اتفاقن آشنا هم ديدم.."گ" ميگويد من تازگيها جوريم شده..چطور نشناخته م..بيخود نبود آنطور خودش را صميمي نشان داد..حتي دوستش گفت شنبه ها جلسه ي داستان نويسي و خواني و همه غلط با داستان كردن دارند..حوزه..
و من هيچ يادم نيست اينها را..گ مي گويد تاتر مي خوانند.
خانوم همسايه ميگويد من كر مي شوم..مي پرسم چرا؟ چون هدفونها با صداي زياد اخبار گفته پدر گوش را درميآورد...مي دانم..مي خواهد خرم كند..مي خواهد بفهماند كه از دست صداي آهنگها روز و شب ندارند..
ميگويم بله..باخ ...نه..بتهون..كدامشان كر شد؟..نكند كور شد اصلن؟
حافظه م..ميدانم كرم زده نه ويروس...مي خواهيد بدانيد؟..دانستنيها! من ادبيات كنكور 100 زدم..ولي رتبه م..خب رسم فني 0..ولي تاتر 90..اوممم..اها..همين اشكال اينجا بود..خواص مواد را به آن راحتي 50..چرا؟..كسي يادش نيست..كسي نمي داند..
ولي قديمها يادم است مجله اي بئد با اسم دانستنيها كه از هزار ندانستني بهتر بود..
كتاب خوب است..بايد خواند..اول خريد..از كجا؟..از بوك شاپ! مي دانم قرتي بازيهاي اين چنيني مال چهار سال پيش بود..
قديمها كتاب, كتاب بود..شب1 شب 2 كجا بود كه اين پسر هي به من ميگويد..جزيره ي اسرارآميز..آقايي كه بختمان بود..خواهره يادش نيست..بختمان كتاب مقدس دستش بود...مسيح..هوقققققققق.
هه كامران جمشيدي آنطرف بلوار دارد حرف مي زند با يكي..
اين آقاي ناشناس كه خيلي پسر خاله شده مي گويد استاد فلاني را يادتان هس؟
خوب..خوب پسر جان..مي گويم به استاد بگو تابلوتان را از روي ديوار برداشتيم كجايش شيبه من بود؟
كامران جمشيدي من را نمي شناسد..بي تفاوت رد مي شود..من پرپر ميزنم..يادم است ده سال پيش اولين بار به خواهره گفتم زنش بشو..خواهره دست از كتاب خواندن كشيد..
يقه ي خودم را ول ميكنم..ميگيرم از يقه ي آقاي ناشناس..نوك بيني ام مي خورد به نوك بيني ش..ميگويد استاد وقتي اولين بار عاشقيت در پاورقي چاپ شد كلي يادتان كرد..ول ميكنم..خودم را و او را..مي خندم..استاد لطف دارند..يعني داشتند..
كامران جمشيدي كتابفروش نابغه ي دوست داشتني..شوهر خواهر خيالي..مي رود..
ميگويم به استاد بگو موهايم را كوتاه كردهم.خيلي..رگه اي از حنايي و طلايي ديگر لاي موها نيست..پوستم هم تيره شد..باور ميكني؟
نه با افتاب سيسيل..با آفتاب همين تهران..تهران لعنتي دوست داشتني..ولي خيالي نيست..با پوست تيره هم زمين مي چرخد..
يقه ي راننده ي تاكسي را ميگيرم..دلم فحش ركيك مي خواهد..خوار مادر..از توان من خارج است..خانه ي ما مستقيم است..
ته خيابان مي خورد به بهشت زهرا..باور نميكنيد؟ اينجا تمدن از سر و روي ما ميبارد..باور كنيد..
من اينجا گاهي زياد خوشبختم..انقدر كه خدا هم حسودي ميكند..دوربينم را .. كمدي الهي دانته را..همه را..
من گاهي اينجا زياد خوشبختم انقدر كه خودم يقه ي خودم را ميچسبم..مثل امروز..

جمعه ها صبح اگر زود بيدار شوم آرشيو وبلاگ شاهين را زير و رو ميكنم..
مال2003 و اينهاست..
امروز يك يادداشتي پيدا كردم كه نمي فهمم..يعني هر چقدر زور ميزنم كه تا آخر نخوانم نمي شود.

"زندگی يک کاسهء بزرگ پٌر از گيلاس است؛ سرخ و سياه و درشت و تازه. يکی برای من، يکی برای تو؛ هسته ها را گاز نزنی، دندانت را می شکند، باور کن. گرفتاری عجيبی است اين جدايی، هفته هايش ماه شٌد و ماههايش سال، هنوز هم جايش می سوزد؛ صد رحمت به زايمان. حرفهاي مرا هم که ديگر نمی شنوی، گفتم بنويسم، شايد بخوانی.
يادت هست زندگی چه خلوت بود؟ شبها تاريک بود؟ مٌبل راحتی روبروی من هميشه خالی بود؟ نمی دانی چقدر شلوغ شده است، برو و بيا، بريز و بپاش، قرتی بازی، درس، بستنی، سفر، کار، تلفن، ماشينسورای، آبونمان مجلات اقتصادی، خريد و خشکشويی؛ شهر فرنگ را يادت هست؟ همان، تحت ويندوز؛ ولی هنوز هم جای تو خالی است. انگار تمام اين قشقرق و هلهله و هياهو اصلا صدا ندارد، هر چه هست پژواک کمرنگ خاطرات روزهايی است که ديگر برنمی گردند.
يادت هست گفتم بعد از تو با هيچ کسی کاری ندارم؟ دروغ گفتم. حالا يک نفر هست که آن طرفِ ميز غذا می نشيند و به حرفهای من گوش می کند، گاهی هم می خندد. حالا يک نفر هست که من در چشمهايش دنبال همان چيزهايی بگردم که تو با خودت بردی. وقتی که هست خوش می گذرد، ولی وقتی که نيست باز هم جای تو خالی است. مسخره است، نيست؟
تابستان شده است. ديشب می خواستم جای خالی ات را با لباسهای زمستانی در چمدان بزرگی پٌشت کمد لباسهايم قايم کنم. پشيمان شدم. زمستان سال ديگر برمی گردد، ولی تو چی؟ آمديم و زمستان شد و من لباسها را باز هم در آوردم؛ آنوقت دوباره من می مانم و جای خالیِ تو. يک گلدان بزرگ خريدم و يک گل آفتابگردان، زرد و سياه، قد بلند و کمر باريک، گردن نازکش را هم با ناز و عشوه خم کرده است به سمت آفتاب و پنجره. فعلا که مشکل را حل کرده است.
زندگی يک کاسهء پٌر از گيلاس است. تٌرش و شيرين، سرخ و سياه. هيچ دو تايش مثل هم نيست. درست است که جای تو خالی است و شايد هيچ وقت پٌر نشود، ولی جاهای ديگری هست و آدمهای ديگری که آنها را پر می کنند. روزها می گذرند و گل آفتابگردان هر روز از طلوع تا غروب به آفتاب خيره می شود تا اتفاق بدی برايش نيفتد. حالا که او از خورشيد مواظبت می کند، من هم می توانم به زندگی خودم برسم. يک گيلاس ديگر بر می دارم، يک قدم جلوتر، قويتر، آرامتر، مطمئن تر.
زندگی می گذرد."

به خودم ميگويم نكند بقيه هم توي چشمهاي من دنبال چيز ديگري ميگردند..مانوي پارانوييد بعد از هفته ها دوباره بيدار شده..بايد برود حمام..نمي رود..بيخود و بي جهت خون دماغ ميشود امروز..اشكهايش راه گرفته ند..ياد نوشته ي خانوم عكاس , ميافتد..

"کوهن مال خودم است با فرانچسکو که کوهنش مال من نبود و یاد کس دیگر می انداختش
و آن روزها هم من حرص می خوردم که نمی خواهم یاد کس دیگر در میان باشد
یاد کس دیگر پس چرا می آید؟ یاد کس های دیگر؟
من که ادکلن را توی هایلند چک کردم که مبادا همان باشد،
که اگر بود بگویم چیز دیگری بزندپس این بو چرا آشناست؟
بوی چه کس دیگری است؟ هاه! یادم آمد
آدم ها چرا دارد بوهاشان شبیه هم می شود؟ طعمشان..
اشکم راه افتاده..، که نمی دانم چراو چرا همه کس آنجا هست به جز من
و من چرا جمع نمی شود که اینجور تکه تکه تکه
آدم ها بوهاشان دارد شبیه هم می شود، طعمشان، جورشان ...
یا منم که این ملغمه را می سازم؟
این چهل تکه ی نخ نمای بی حاصل را؟
دلم چیز نویی می خواهدیکّه
بی جایگزین
می خواهم از دلم بگذرد یونیک اند ایریپلیسبل
دلم هوای چیز نو دارد
هواي كشف"
به خودش مي گويد شاهين خدا نيست كه پستهايش حكم وحي داشته باشند..اما نمي شود..خوانده ست..
ميرود حمام..كي گفته بود دوش آب سرد حال آدم را خوب ميكند؟ نشد..به خودش وعده ي كوه ميدهد..ميترسد..
از ارتفاع..از تنهايي..از اينكه كسي به خاطر خودش دوستش نداشته باشد..بعد ميبيند اصلن كجاي دنيا كسي آن يكي را به خاطر خودش دوست داشته؟اين "خود"ش يعني چي؟
ميرود توي آشپزخانه..بوي غذا..گرسنه ش مي شود..تا افطار هم خيلي مانده..بي خيال مي شود..به شاهين لعنت مي فرستد..هود را روشن ميكند..ميرود مي خوابد تا گرسنگي, شك, بوي غذا, همگي با صداي هود گم شوند..
هرچند يك چراغ به بقيه ي چراغها اضافه شد..

من دلم يه چيز خوب مي خواد.
23 ساله دنبال يه چيز خوب ميگردم ولي پيدا نمي كنم.
نمي دونم, يه خوراكي خوشمزه..يه لباس جديد,
يه آهنگ كه تو لحظه نفسمو بند بياره
يه عكس خوب كه خيلي وقته پيدا نكردم
يه جمع دوستانه كه توش مجبور نشم فيلم بازي كنم
نمي دونم
تو هم نفهميدي آخرش من چي مي خواستم..
همش مسخره م ميكردي..يادته؟
نيست؟..
مي دونم چرا پيداش نمي كنم..
شايد تقصير سليقه ي تخ_مي مه كه نمي تونم پيداش كنم
هميشه آبي دوست داشتم با بستني وانيلي
يادت هست؟
خاكستري_تيره يا روشن,فرق نمي كنه_ با كتوني روشن؟
كباب برگ با دوغ ترش؟
سياوش قميشي با چتر؟
دمين رايس با برف و استيك بهاران؟

اينو كه بايد يادت باشه؟
نيست؟
معين با شمال و جاده هراز؟
ابي با وليعصر و پاهام كه تند تند مي رن جلو؟
كشمير با نشر باغ و حليم؟
خودت كه مي دوني, علاقه اي به بحثهاي تخ_مي كه تاثيري تو روند زندگي م ندارن, ندارم
نه دنبال كروكي مدينه فاضله مي گردم , نه اوتوپيا
عدالت اجتماعي, دموكراسي, آزادي بشر و بيان , كه چي؟
نه معترضم نه انقلابي..نمي دونم چرا..تخريب, از نو ساختن,
خواسته هاي اوليه م نبودن..
من هنوز به خيلي چيزا پاي بندم..
بعضي وقتا دوس دارم مثل اون موقع ها پاهامو تكيه بدم به ديوار روبروم و مزخرف بخونم..دنيا هم به تخ_مم نباشه
يادته كه؟
بدم مياد از آدمايي كه به هر ك.شعري كه مي شنفن , مي خونن, مي بينن, ميكشن,
و نمي فهمن ش ,مي گن پست مدرن..هر چند هنوز نسبت گرايي عاميانه شده شون آرومم مي كنه..
مهمترين چيز فعلن براي من پيدا كردن همون چيزه خوبه..
يه سري دوست كه با هم برقصيم و به همه چي پوزخند ن زنيم.
يادته كيا رو ميگم كه؟
نيست؟ اه.لعنتي..تو كه هيچي يادت نيست..
رفتي اون دنيا, حافظه ت هم به باد رفته؟
..منم!!!..اينو كه يادته؟
باشه..ولي بذار يه چيزاي ديگه م بهت بگم..
فعلن تصميم گرفتم بيفتم توي يك مسير ناخواسته تا كم كم يادم بره چيز خوب مي خواستم..
شايد هم..
اوممممم..اصن نمي خواستم چيزي بنويسم..من اصن نمي خواستم چيزيو يادت بيارم..خواستم آب بخورم..يادت افتادم..نشستم اينارو نوشتم..همين.

راه را،
راه را به بيراهه که مي زني،
زني شبيه تمام من آرام،
رام ميشود.
پيچک که مي شوي،
پيچان تر از هميشه ، به سمتش که مي پيچي،،،
دلهاي آبي
-بي-
تفاوت ، سنگ ميشوند.
راحت تر از گذشته که چنگ مي زني،بر جاي جاي ذهن هميشه مسافرش،
لبخند را ضميمه ديروز مي کني!
اين بار جاده ولي انتهاي حضور توست:
من با زن خيال تو
-با نيمه گذشته ام-
فرق کرده ام!

تهران 1379
مهرك

او.
حالش خوب است. آثار افسردگی در رفتارش کاملا از بين رفته است.
او ديگر.
زندگی اش روی روال است و روزگار مناسبی دارد. درگير کار و درس است و در هر فرصتی که به دست می آورد کوله بار و دوربين عکاسی اش را بر می دارد و به سفر می رود. او ديگر بر. اگر چه هنوز همدم دائمی برای خودش پيدا نکرده است ولی دوستان زيادی دارد که اوقات فراغتش را در کنار آنها سپری می کند. او ديگر بر نمی گردد. سر حال است و ديگر مثل قديمها دائم به مرگ و مير فکر نمی کند. او ديگر بر نمی گردد. زندگی را قبول کرده است و با واقعيت کنار آمده است. او ديگر بر نمی گردد. می داند که نمی تواند او ديگر بر نمی گردد. گذشته را تغيير دهد. خدا را شکر می کند و هر روز او ديگر بر نمی گردد. او ديگر بر نمی گردد. او ديگر بر نمی گردد. ديگر حتی يک لحظه هم به گذشته او ديگر بر نمی گردد. او ديگر بر نمی گردد و گله ای ندارد. او ديگر بر نمی گردد. او ديگر بر نمی گردد.
لبخند میز او ديگر بر نمی گردد ند و زندگی می او ديگر بر نمی گردد. گذرد.

شاهين//

كتاب كوچه آينه ماست؛ آينه چيزهايي كه نمي‌خواهيم ديده شود. من چيزهايي را از خودم در اتاق‌هاي بالا پنهان كردم و شما را فقط اينجا مي‌نشانم!قضيه اين است كه ما چيزهايي را به خاطر عرف، باورها و جامعه و ... پنهان كرده و مي‌كنيم. اما آيا واقعا به آن صورتي هستيم كه نشان مي‌دهيم؟ كتاب كوچه ما را عريان مي‌كند، عيان مي‌كند، باورهاي كتاب كوچه ما را به حيرت مي‌اندازد. مردم عاقلي داشته‌ايم. و نكته جالب اين است كه اين زبان كوچه را زن‌ها ساخته‌اند. باورها، قصه‌ها و جوهر زندگي را زن‌ها گرفته‌اند. كتاب كوچه‌ها را زن‌ها مي‌چرخانند. زندگي را!

+++++

اما تنهايي... (سكوت مي‌كند) احساس تنهايي در بعضي از ما بارزتر است. فكر مي‌كنم احمد هم احساس تنهايي مي‌كرد. هركس چيزهايي مخصوص به خود دارد. حوزه شخصي و خصوصي قاطي هيچ زناشويي نمي‌شود. تنهايي وجود دارد و غيرقابل انكار است، حتي در تنگ‌ترين روابط. دوست داري كسي شريك آن چيزهايي نباشد كه براي خودت داري و او هم براي خودش دارد. فكر مي‌كنم تنهايي چيز خوبي است. مي‌تواني در آن خودت را پيدا كني و به چيزهايي كه علاقه داري بپردازي و اين كار شخصي ارزشمند است.از من بپرسي مي‌گويم تو بايد تنها باشي، او هم تنها باشد، همديگر را دوست داشته باشيد و در دو خانه، جداگانه زندگي كنيد. مدام زير يك سقف نباشيد. اين وضعيت عالي است براي دوست داشتن.

+++++

بايد ياد بگيريم كه زندگي همين است. با غرزدن و گلايه مشكلي حل نمي‌شود پس اگر راضي نيستي زندگي را ببر! در غير اين صورت بي‌ غر زدن ادامه بده... وگرنه همه چيز بدتر مي‌شود... ما غالباً دوست داريم هر چيزي را كش بدهيم. دو نفر يا مي‌توانند با هم زندگي كنند يا نمي‌توانند.

+++++

- در آن سال‌ها زن ديگري در زندگي شاملو نبود، در سال‌هاي زناشويي؟ زيبايي و انسانيت در قالب يك دوست زن و... شاملو به تو وفادار ماند؟آيدا باز سكوت مي‌كند. از سكوتش خجالت مي‌كشم براي خودم. به رويايم قبل از ورود به خانه آيدا و شاملو مي‌پردازم...آيدا: پرسش عجيب و غريبي كردي. وفاداري هميشه مساله بوده، از روزي كه زن و مرد به وجود آمدند... اين كلمه «وفا»...باز سكوت كرد.آيدا ادامه مي‌دهد: من هميشه همه چيز را از خودم شروع مي‌كنم. چرا بايد زندگي‌ات را به خاطر حسادت‌ها و فكرهاي عجيب حرام كني؟! آدم بهتر است به خودش وفادار باشد. من دنبال اين نگشتم كه طرفم وفادار است يا نه. من مي‌خواهم به چيزي كه به آن معتقدم و احساس دارم وفادار بمانم، ديگري به خودش مربوط است.

az Where the truth lies

Labels: کتابخونه

Yeho, kheili yehoiii Yade Iiin Oftadam..

امير آرام كي دوست داره؟
هيچ كي..جز خودم..

همه شب بر آستانت
شده كار من گدايي

به خدا كه اين گدايي
ندهم به پادشاهي
...

به كدام ملت است اين
به كدام مذهب است اين
كه كشند عاشقي را
كه تو عاشقم چرايي؟

ز فراق چون ننالم
من دل شكسته چون ني
.
.
.
كه درا درا عراقي
كه تو هم از آن مايي
.
.
.
.
.
.
.
پ ن خصوصي: هيچي..

Labels: کتابخونه

دينگ
دنگ
دينگ
دنگ
نه! اشتباه نكنيد, قرار نيست بگويم مادر قحبه!

دينگ
دنگ
دينگ
دنگ
.
و ساعت 26 مرتبه نواخت
و گربه از روي ديوار پريد توي كوچه.
.
.
.

نمي شود ادامه ش بدهم.مثل خودم كه ناتمام م.مثل خودم كه ناي گفتن يك جمله را ندارم.نمي شود مثل ديشب كه همه اش را توي خواب و بيداري با خودم گفتم اينجا ادامه دهم.لعنتي مثل نزول وحي مي ماند و نمي شد كه دستم را ببرم تا بالاي سرم كه بنويسمش.همين را يادم ماند , بيچاره پيامبران چه كشيده ند و بيشتر از همه گشادهايشان.عجيب نيست كه فقط 5 يا 6 تايشان كتاب دارند.بقيه هم خوابيده ند حتمن..
ولي قشنگ بود.مرد اصيلي محور داستان بود.خيلي هم قدبلند نبود.و دكتر پوست كه نمي داند با موهاي هميشه چرب من ديگر چه كار كند..استيصال را دوست دارم..و طرح لبخندم را.
اين دكتر من را به سرگيجه مي اندازد..كك و مكهاي زير چشمم را كه مي بيند يادم مي اندازد كه به جايي بند نيستم.اصالت تاريخي..رسالت شهرها.اينجا خبري از اين چيزها نيست.ما نسبمان حتي به آن زن فاحشه در بخارا هم نمي رسد.نسب من به صداي آن زن كه شبها مي خواند كمي نزديك است ,گاهي هم شنيده م كه به درياچه ي هامون نزديك بوده ايم,نمي دانم.اما چيزي در من نيست كه بندم كند.بلندم كند.ببرد.بياورد.رشد دهد.چيزي نيست.حتي يك قطره خون هم از آن هيچ كجاي فاضله به من نرسيد كه نرسيد.بقيه ش را نمي شود نوشت.دارم نديد بديد بازي درمياورم براي گفتن..

حالم بهم مي خورد.
تلفنم قطع است
حالا حالا حالا هم وصل نمي شود.
حتي براي شما دوست عزيز


تكان مي خورد.خورده.شديد است.
ما بلندترين طبقه مان سوم است.
سيگار هم ندارم.

تق تق! تق توق! تق تق!
جيش دارم.
خانم زودتر لطفن اگر.

همه مون پيكانيم.

دوست دختر داري ي ي ي ي؟
اگر داشتم هم به تو نمي دادم.

من خوابم.لطفن آهسته .
بريدگي بعدي بپيچيد سمت راست.
پشت سر همان پيكان سفيد.داخل كوچه.

شب ندارد سر خواب و من هم.
من ندارم سر ياس و من هم

به لايتينگ فكر ميكنم.زياد هم از من دور نيست.
كتاب فروشي ايران.
رزا منتظم هم كاري نمي كند.

بند كفشم خراب شده است.هي باز مي شود.من كمرم درد ميكند.خم نمي شوم.
سر خيابان وانت آبي زيرم ميگيرد.
من نمرده ام.فقط بند كفشم را درست كنيد.
كفشهاي من و تو هم نامند.فقط بند كفش پاي چپ من خراب است /پشتش هم B ندارد.

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
........................................................................................................

به من زنگ نزن.در بسته م.مي فهمي كه؟
نه خرم.
خدا را شكر.ولي من گاوم.يك گاو بالفطره.
مي دانستي گاو حقيقتي شيرده است؟

اين تو بميري از اون تو بميريها نيست.

بگير! مال خودت.
مال خودت!!!
تحصيل مجازي در مجارستان.قلب اروپا.
حالم بد است.تلفنم قطع است.
حالا حالا حالا هم وصل نمي شود.
حتي براي شما دوست عزيز

*Hidden
حتي براي شما دوست عزيز
خودم در مقايسه با خودم
ده پله صغوط

لطف يكبار من را به اسم صدا بزنيد.
به اسم خودم.
ن س ي م

نسيم
نسيم
نسيم
نسيم
دوره ي بدي ست.من لباسهايم را دراورده م.رختكن تاتر شهر.نقش ليلي هم مثل شعرهاي سهراب سپهري خز و خيل شده است.

براي دريافت پاسخ روي كلمه ي جن-ده كليك كنيد.

من نمي رسم.پس لطفن صبر نكنيد.بوق هم نزنيد.توي خانه مريض داريم.ترافيك

صداست.صداي من به شما نمي رسد.

چه و چه و چه! تابستان هم تمام شد و ما خون دماغ نشديم از پس اينهمه لي لي
يوزر و پسورد مي خواهي؟


ساعت 3:10 صبح.با دلي ناآرام و لبي ناخندان و ناخن جويده ي خوني و عق هاي متوالي و اتاقي به مثابه تو-الت

Labels: poem

Labels: کتابخونه

Labels: poem

نگراني هاي من تمامي ندارد.
اگر دست من بود..اگر دست تو بود چي؟
همه ي حرف زدنهاي من مثل لكنت هاي ديشب است.
هر چقدر زور مي زنم تا بهترين كلمه را انتخاب كنم نمي شود.خيره شدن به آسمان هم كاري از پيش نمي برد.
من بد ميگويم.نديدن .مسخره است.مي دانم.
هميشه به من گفته ند تو آدم ضعيفي هستي.
شايد راست گفته ند.ضعف من كنارم است.هر روز با من بيدار مي شود.غذا مي خوريم.با هم حرف مي زنيم و باز هم من از او ضعيف ترم.
من اگر آن مناسب را پيدا ميكردم.اگر..كه من خالي م.خالي شده م.كاش يك نفر ,با چيزي پرم كند.مثل بالشم.
دلم مي خواهد بلند بلند حرف بزنم.شايد آن وقت مجبور شوند حرفهايم را بشنوند.دلم مي خواهد مثل دختربچه ها كه انگار هيچ وقت نبوده م,جيغ بزنم.پا بكوبم و نترسم از آدمها و دنيايي كه دارند از من دور مي شوند.
كسي هم اگر نگفت كه بيا بازي,عيبي ندارد.
كه همه چيز طول بكشد.مثل آهنگهاي دمين رايس.مثل صداي جيرينگ جيرينگي كه توي همه ي آهنگاش هست.
دلم مي خواست همه ي زندگي من هم خلاصه مي شد توي كاسه آبهايي كه پسرك پر و خالي ميكرد وقت همنوازي.كه نفسم بگيرد.كه ثابت نكنم ديگر براي من هيچ فرقي نميكند.كه سرم را فرو كنم توي بالش و بگذارم همه چيز بگذرد ,دنيا,مردم,از كنارم بگذرند و قرار نباشد من روي كول كسي بنشينم تا خيال برم دارد كه همه جا را مي بينم.دلم مي خواهد سرم را فرو كنم توي بالش,بغض كنم و بگذارم همه چيز بگذرد مثل ديشب.مثل هر شب كه ليزا برايم لالايي مي گويد و من خوابم نمي برد...

پ.ن*: چرا من انقدر دلم زياد مي خواهد؟بيا دست همديگر را بگيريم , از روي اين جوب عميق و پر از لجن بپريم.