ماههاست منتظرم كه امروز برسد..
حالا چه فرق كه امروز تولدت باشد يا امشب..هر چه هست حالا از همين امروز قلب تو مثل يك مرد سي و چهار ساله مي تپد ..قلب من با اينكه دارد 24 ساله مي شود مثل يك دختر هجده ساله عاشق است..
انقدر كه چسب ها و كاغذها را نمي بينم..مي چرخم توي خانه ي خالي مان..
مي خندم..
مي ترسم, نه مثل پارسال كه كتابها را با ترس دادم دستت..كه نكند بار اخر باشد.كه اگر بود خودشان مي شوند يادگاري...كه اگر قرار بود بار اول و آخر باشد همان بهتر كه دست خطي پشتشان نباشد..كه نبود..
حالا مي نويسم..روده درازي ميكنم..گفته و ناگفته..مي ترسم كه اگر بار آخر بود نوشته باشم..و چه خوب است خالي صفحه ها كه مي نويسي عاشق......................من هيچ چيز را با اين "تو" عوض نميكنم..
قرار بود Are you there? آناتما باشد..

دیشب هیچ‌کی نبود.من دوباره از قطار جا موندم

عكس : روتوش باشي

با سنگ ميخها را ميكوبم به ديوار كه آينه را وصل كنم...توي آينه به خودم مي خندم..
همينجور به خودم خيره ميشوم..الكي دستم را بالا مي اورم كه توي آينه ببينمش..
يادم مي افتد دلم انگشتر مي خواهد با يك خروار جيگيل مينگيل ديگر..گوشواره هاي عجيب و غريب با يك دامن بلند و پرچين بنفش..شبيه كولي ها..
موهايم را بهم ميريزم..پرده را ميزنم كنار..نور توي چشمم بخورد..هم مي خواهم سرم سمت نور باشد هم توي آينه نگاه كنم..سخت است..نمي شود..گردن درد ميگيرم..
دراز ميكشم..توي خيالم سه تار تمرين ميكنم..يادم ميرود به "x" كه ميگفت وقتي مي خندي آدم دلش مي خواهد بغلت كند..من سرخ و سفيد مي شدم..شروع ميكردم به فالش زدن...نت ها را برعكس ميديدم..اگر هم وقتي جايي غير از كلاس مي ديدمش هزار بار سكندري ميخوردم.. وحالا فكر ميكنم وقتي ديدمش كس ديگري توي بغلش بود و من آن روزها فكر ميكردم كه ..نه..مطمئن بودم آدم بايد تنش هم بخندد.. و من تنم گيج بود و اخمو آنروزها ..به كسي نمي خنديد..
بعضي وقتها بعدي ميگفت چشمهات مي خندند..و من مدام زير ميز همه ي كافه ها را نگاه ميكردم..دلم نمي خواست چشمهام يه كسي بخندد.
دلم جمع نمي شود..نيششان را زده ند..زخمشان هم رو گرفته...دل درد هم نميگيرم..ولي اينجور وقتها گلو درد ميگيرم...سردم مي شود..روي هم ميپوشم..دست ميكشم روي موهايم...خودم را نوازش ميكنم..
جلوي اينه به خودم ميگويم حرف سر اين چيزها نيست..مي داني دختر! حرف سر نبودن بقاي انرژي ست..
چيزي از من مي رود..زياد.. ولي برنميگردد و من هر روز خالي تر ميشوم..انقدر كه هر روز مريض تر ميشوم..انرژي من در هوا پوچ مي شود..كسي نمي بيند..من سردم مي شود.
آقاي نون جلويم را كه گرفت بهش گفتم..بغضم تركيد..بچه ها از روبرو ميآمدند نگاهم ميكردند..خجالت ميكشيدم.گفتم جاي سفت مي خواهم كه بايستم..كه هي تكان نخورم..تكانم ندهند..نصيحت ميكند.راست ميگويد ولي فايده ندارد..مثل بازي ميماند..يكي يكي هر تكه را ميگذاريم روي هم..بلند و يلندتر ميشود..نوبت آخرين تكه كه ميشود..آن يكي مي زند و مي ريزدشان پايين..فرياد ميكشيم..سكوت ميكنيم..دوباره مي سازيم يا مي سازد و دوباره..

* خنديدم به هر چي سالگرد و خاطره و نوستالژ و اين چرندياته..انگار همه چي تخمي تر از اونيه كه آدم فكر ميكنه..من بايد زودتر مي فهميدم..نفهميدم..

ز ن ب ق

م



فصل زنبق است

توی تاريکی می ترسم اگه مهتاب بميره ...

دلم سينما مي خواست.مژگان مي رفت تنهايي.طرحم را ميكشم.
منتظر اتوبوس, روي لبه ي جوبها مي پرم.آواز مي خوانم..دختر چادري بهم چشم غره مي رود.به هيچ جايم نمي گيرم..ها ميكنم توي كاپشنم.توي اتوبوس سمت مردها مي ايستم..ها ميكنم روي شيشه, چشم و ابرو ميكشم..CANNONBALL را پلي ميكنم.همين جور كه به آدمهاي توي ماشينها نگاه ميكنم بستني زمستاني م را گاز ميزنم..و هي فكر ميكنم كه به "ميم" گفته بودم كه من ذاتا آدم شادي هستم..ولي نمي فهمم از كجا مي آيد اين رخوت..انگار كه قبلن مثل يك بادكنك ي بودم كه سوراخ بوده..ولي ندانسته بادش ميكنند و بعد همين جور هوا از همان سوراخ كوچك بيرون مي آيد و حالا رسيده به آخرش.و هي خالي ميشوم..از شب مهماني سرم گيج مي رود..
توي مترو چانه م را ميكنم توي يقه م.تند تند از پله ها بالا ميروم..ميلرزم از بادي كه يهو مي پيچد..دور و برم را نگاه نميكنم.ميترسم..ميترسم از هجوم آدمها به سمت درها, در واگن, در اتوبوس.كنار ميايستم همه پياده شوند.به جاي آدمها ,خيره ميشوم به تابلوي سيرك ايران و ايتاليا..CROWD CHANT توي گوشم مي كوبد..و هي ميروم به بازي لاتزيو –رم..و صداي مرجان كه هي قطع و وصل ميشد..كه صدا با تاخير ميرسيد و من كه نامه هايم را پست نميكردم..نامه هايي كه ميرسيد را باز نكرده پاره ميكردم..سراغشان را بايد از سطل سر كوچه ي ميلاد اينها گرفت..توي هوا طرح ميزنم..كم مانده خر و گاو ببينم تا طرح بزنم, شيشه ش كنم..
مي نويسد كجايي؟..ميگويم داغون..فعلن بي خيال..مي نويسد پس ميزنگمت..ولي نمي زند..هيچ وقت..
به باراني كه دارد آن بيرون ميبار فكر ميكنم..نكند اشكال از من است؟نكند تقصير من بود كه هم خر را ميخواستم.هم خرما را هم خدا را؟.ازسربازها دوري ميكنم..با پله..پله برقي را دوست ندارم..سرباز توي واگن پايم را لگد ميكند..گريه م ميگيرد.دلم ميخواهد كتكش برنم..مي خواهم به يكي بگويم ببين! ديگر نمي ترسم تنها با شال بنفش توي واگن مردها بايستم.و هي نگاه كنم به دخترهايي كه دست مردانه اي روي كمرشان است..و نگاه مشتاقي شايد از بالا نگاهشان ميكند..حسادت ميكنم و خوشحال ميشوم از خودم كه مي دانم دارم حسادت ميكنم..
توي اتوبوس پنجره را باز ميكنم و هي دستم را از پشت مي چسبانم به شيشه..زور ميزنم انگشت وسط را از انگشت حلقه دور كنم..نمي شود.هي مي خوابد رويش. و من ديگر نمي توانم ساز بزنم..من ساز نمي زنم...انگشتهايم عصيان كرده ند..پنجره را ميبندم..يخ ميزنم..مثل آن شب كه توي مترو يك بوي آشنايي مي امد..عطر كي؟كجا؟..ترسيده بودم..مي خواستم خودم را قايم كنم..بعد بو دور شد انگار.دوباره محكم و با اعتماد به نفس از كنار واگنها رد ميشدم. و گاهي توي واگنها دنبال آشنا ميگشتم..داشتم بيرون مي رفتم كه دوباره بوي آشنا پيچيد..پله ها را دو تا يكي كردم..بو نزديكتر ميشد.آن طرف بزرگراه بود كه هي زنگ مي زدم به "تو" كه آدرس كجاست.كه فرار كنم..كه عينك نداشتم5/2 آستيگمات و 5/0 نزديك بين و ديگر 4 متري م را نمي بينم..غزال ميگويد ولي با چه اعتماد به نفسي راه ميروي انگار نه انگار..از روي پل پايين را نگاه كردم..كسي نبود..هنوز سرم گيج ميرود..دلم ضعف ميرود..تا خرخره خورده م بازهم ضعف دارم..روي ساق پايم پر از كبودي ست..نكند؟83 بود انگار..هنمين موقع ها..خوش خوشان راه ميرفتم كه يكهو لاغر شدم..
كه برف مي آمد آن روزها..از روي خرك طراحي افتادم.بقيه ش يادم نيست..داشتم شمس مي خواندم.طراحي ميكردم.سرم گيج رفت انروز هم..با صورت كوبيده شدم كف كلاس..امروز هم سرم گيج رفت..كسي كه يادش نيست.كسي نامه هم نمي نويسد..نوشته بود كتاب هم گران شده است..و من به بيسكويت تردم گاز ميزنم..حواسم ميرود به مردهاي اتوبوس..خيره ميشوم..به زنهاي چادري كه با شوهرهاي ريشويشان مي ايستند و هي با موبايلشان ور ميروند.يا توي گوشي شوهرشان دنبال عكس زن ميگردند..دستم را ميكنم توي جيبم..بستني زمستاني دومم را گاز ميزنم..و يخ ميزنم توي متروي صادقيه.پياده ميشوم..ميترسم..از تاريكي..از تاريكي يي كه يكهو ميخورد توي شكمم..صورتم..تاريكي سينما را مي خواهم...تاريكي انگار حجيم باشد..كسي از من نمي پرسد..پشيمان ميشوم..كاش با

مژگان رفته بودم..

براي 29 آبان هزار و سيصد و هشتاد و شش

مَرگت

امابا اينهمه دلتنگي چه كنيم

كه فكرش را نكرده بوديم !

با اين اندوه ماندگار

كه از در و ديوار

از ميز تحرير و قفسه كتابها

از جالباسي و باراني

جدا نمي شود ؟

صبح ازخواب بيدار مي شوم

اندوه تو با من بيدار مي شود

به خيابان مي روم

با من مي آيد

سرِ كار مي روم

مي آيد

به خانه بر مي گردم

فكرم را به چيزهاي بيهوده مشغول مي كنم

نمي شود

اندوهت مرا رها نميكند

مثل لكه باران

روي يقه پيراهنم چسبيده است ....


هادي مظفري

گفت مال من است..

که برای خود خودم..

از شب خواندنش تا امشب نوشتنش صدای قلبم توی اتاق مانده..

به آن پرنده کوچک خوشبختی
به پرزدن هاش
به رقص هاش
نیمه خیس و خیس در باران
به شرب تمام لبخندهاش
به بازی ریز ریز گوشواره هاش
به کفش هاش
به لفظ ناخوش دردهاش
از این گوژ سر به زیر
به آن گور سرگریز دشت هاش
به ابرهاش
به لاله هاش
به گوش هاش
به شکل ناقص این شعر
که می دود کنار دست هاش
به چشم هاش
به دل دل خفیف ابرهاش
به اخم هاش
ازاین ازین سرِ به کوه
به دامن پر از بهار و برف هاش
که سخت وزن ریخته ای به این نمور
به این سکوت ناحضور
به زخم هاش
آکاردئون زدی به شهرهاش
بخند
که بی هوا قدم زدی به برف هاش

برای 10 اذر هزار و سیصد و هشتاد و شش

چالوس