Monday, December 5, 2011
برادرهای ناتنی
خواهر ناتنی
دایی ها و خاله های ناتنی
عموهای تنی
عمه های مرده
دایی های تنی ولی دور
خاله های تنی ولی ساکت


Post By MaaNoo at 2:34 PM
1 comments
دوره ای بود تو نوجوانی که نه عیادت بیمار می رفتی، نه ختم می رفتی، نه خاک سپاری می رفتی، نه تسلیت می گفتی. هیچی. بلد نبودی اصلا. زبونت نمی چرخید. در می رفتی از رودررویی با عزاداران. در می رفتی از دیدن مردم. از ضجه هاشون. حوصله نداشتی. نمی فهمیدیشون اصلا.
می گفتند باید تجربه اش کنی تا بفهمی چطور زبونت بچرخه. چیکارکنی. چی بگی. چی نگی.
درست می گفتند.
همون دوره عزاداری، زنی نازنین، با دو قابلمه غذا می اومد خونه مون، قابلمه ها رو توی یخچال می گذاشت، و از در پشتی می رفت. فرصت نمی کردیم به غذای شب فکر کنیم، ووقتی مجلس تموم می شد، تنها می موندیم، با چشمهای پف کرده و گرسنه. می رفتیم سراغ یخچال. هر روز به مدت دو هفته، اونجا بودند. اون دو تا قابلمه غذا. هفت سال ازاون داستان می گذره و من هنوز تو کف اون همه ظرافت ام. اون همه فهم. بجا. عالی. اون زن نازنین قطعا تجربه "دیگر نبودن" رو کرده بود. شک نداشتم.

+
Post By MaaNoo at 12:48 PM
0 comments
وقتی برگردم اون گلدون سفالیه رو واسه تاقچه اتاقم میخرم.
بنفشه افریقایی میگن تو هر فصل و جایی گل میده.
Post By MaaNoo at 12:40 PM
0 comments
دیشب به علی گفتم. روز قبل ترش هم به "ت" و مرتضی.
وسط حیاط گلستان که از سرما داشتم میلرزیدم و دستم را توی کامواها فرو کرده بودم دلم میخواست بغلش کنم.
اینکه پس فردا صبح اسباب میکشم به خانه ی میم و هفته ی بعدش که باید از پادانا بگذرم درد دارند .
من به این همه مصیبت عادت ندارم .
Post By MaaNoo at 12:34 PM
0 comments